Munnbind - men ikkje munnkorg!

Det er mange som er forkjøla for tida, og influensa herjar. I kyrkja var det utdeling av munnbind til dei som ikkje hadde. Det er heldigvis frivillig å bruke. Desse to på biletet hadde munnbind på heimanfrå.
Han som mottek blomster, blir takka for dei 24 åra han har tent som eldste i Matsue kyrkje. No takkar han av. - Men eg forsvinn ikkje! forsikra han forsamlinga.

Det var også han som leia både gudstenesta og årsmøtet etterpå, sjølv om han ikkje var heilt frisk att etter influensa. Han klaga over at hovudet ikkje heilt ville vere med.

Det er framleis vinter på kalendaren, men her er også fleire vårteikn. To ikkje-kristne japanske studentar vart med på gudstenesta ilag med ei kristen jente frå Eritrea.

Under årsmøtet var eg observatør, men eg hadde talerett, og hadde førebudd meg på mykje eg ville seie, både i kommentar til den sida eg hadde fått i årsmeldinga, og eit brev eg hadde skrive til styret tidlegare. Etter snart sju år med internasjonal gudsteneste, tenkte eg at det kanskje var på tide at kyrkjelyden ser verdien av det og gjer det til sitt eige ungdomsarbeid (som dei ikkje har noko alternativ til). Men så lenge eg ikkje vart utfordra til å svare på spørsmål eller kommentere det eg hadde skrive, vart eg sitjande stille og vente på ei anledning. Eg hadde førebudd meg på å seie ein del, og eg hadde stikkord på norsk både her og der.

Mot slutten av samtalen om arbeidet våga eg meg til å rette opp handa og ta ordet. Eg takka for at dei hadde tatt imot studentane som eg hadde med den dagen, og prøvde å oppmuntre til at vi ilag kan arbeide for at dåpstalet på null for 2018 kan gå opp, og at eg håper at studentane får lyst til å kome i kyrkja på føremiddag sjølv om eg er i ei anna kyrkje. Eg fekk ikkje sagt alt eg hadde tenkt, men iallfall litt.

Munnbind- men heldigvis ikkje munnkorg!

Ved utgangen plukka eg opp eit munnbind, som eg kanskje får bruk for, men foreløpig er det uopna i plastposen. Ei ung jente tok dette biletet av meg medan ho venta på foreldra, som begge var blitt valde inn i det nye styret.

Om kvelden hadde Shoko og eg middag ilag og planlegging av turen til Hongkong 16.-20. februar. Medan vi prata, chatta eg med ein HK-misjonær på ferie i Norge og fekk gode tips om plassar å besøkje, og den japanske misjonæren Maki Ikegami har eg også kontakt med. Søndag 17. februar skal vi vere med i kyrkja der ho arbeider.

Vi gler oss til tur! Ca 30 minutt å køyre til flyplassen i Yonago, og omlag 3 timar til Hongkong derifrå.

Men før det skal eg ta imot denne gjengen komande helg:

12 studentar og to lærarar frå Fjellhaug Bibelskule si Bibel&Gaming-linje er no i Japan. Fredag kjem dei til Matsue og skal vere med på Bible Club, så då blir det store gryter med curry, og fleire omgongar med riskokaren!

Laurdagen skal dei vere med på eit spennande opplegg som bror til ei veninne av meg har lagt opp til. Han planlegg å opne eit gjestehus for utlendingar i ei lita grend ved havet, og desse gutane skal få vere "prøvekaniner", og bilete og video av dei skal bli brukte til PR for gjestehuset. Dei skal mellom anna ut og hogge bambus og deretter lage ting av bambus.  Om kvelden får dei middag heime hos lokalfolket.

Søndag 10. februar tek dei del i den internasjonale gudstenesta med andakt, vitnemål og musikk. Så då skal eg prøve meg som møteleiar. Det blir første gong på desse snart sju åra vi har halde på. Vanlegvis har eg nok med å tale og spele piano. Andakta til Andreas Ruud er allereie omsett til japansk av ei jente som vart døypt i 2017 og gjerne vil hjelpe til. Ho stiller også alltid opp med saksofonen sin. Så kjekt å ha slike medhjelparar!

Ein oppbyggeleg lesefeil

Det var ikkje pastoren som las feil, men ho som las preiketeksten. Eg forstår såpass japansk no at eg forstod at dette ikkje var rett, sjølv om det høyrdest logisk ut. Men det er stor forskjell på "hanarenaide kudasai" og "hanarete kudasai". Rett og slett motsett betydning. Og begge deler gir meining. Det vart oppbyggeleg, og pastor Seima takla det fint, sjølv om han sa etterpå at han vart litt avskipla og lurte på korleis han skulle rette det opp utan at vedkommande vart såra.

Teksten i går var frå Luk. 5, 1-11, om Peters fiskefangst. Når Peter kastar garnet på Jesu ord og får så mykje fisk at båten held på å søkkje, blir han plutseleg redd og seier: "Gå frå meg, Herre! Eg er ein syndig mann. " Gå frå meg (hanarete), - han synest ikkje han passa ilag med Jesus. Peter var ærleg. Men Jesus gjekk ikkje. Heldigvis. Han var framleis ombord i båten.
For henne som las teksten, var det nok eit ønskje om at Jesus ikkje måtte gå, for ho las "hanarenaide", "Gå IKKJE frå meg!"
Dette vart veldig oppbyggeleg for meg, og visstnok også for pastoren, for på kveldsgudstenesta tok han det også inn i bøna, "Gå ikkje frå meg, Herre!"

Istaden for å gå ifrå Peter, kalla Jesus han til å følgje seg og fiske menneske. Pastor Seima fekk også fram det på ein fin måte. Eg har ofte tenkt på at oppdraget om å fange eller fiske menneske kan bli oppfatta som tvang, at dei som blir "fiska", blir fanga og bundne, men det er nettopp det motsette som skjer. Pastoren talte om garnet, som han kalla Guds ord-garnet eller frelsesgarnet. Det er eit garn som set menneske fri frå djevelens garn. Det er oppdraget. Og då må eg også be som ho som las teksten i går, og som pastoren bad i gårkveld: "Gå ikkje frå meg, Herre!"

Dette var tankar som eg måtte få dele ifrå søndagen i Izumo kyrkje.

No vil eg gå litt tilbake til søndagen før. Då hadde vi internasjonal gudsteneste i Matsue. Det var ikkje så veldig stor flokk denne gongen, men der var fleire ikkje-kristne som var med. Pastor Mori talte for oss for første gong. Eg hadde spurt om han kunne tale på japansk, men han ville gjerne tale på engelsk, og det klarte han veldig bra! Etter gudstenesta var det fleire som ville sjå på bøkene han hadde med.

Særleg var det den første japanske omsetjinga av Johannes-evangeliet som vekte interesse.

Den internasjonale gudstenesta er også ein plass å få nye venner. Ei jente frå Vietnam vart kjend med Laura, som vart døypt i Izumo i fjor sommar.

Dei fleste ungdommane som kjem i kyrkja på søndagskvelden har først gått på Bible Club ei stund. Og mange av dei kjem fredag etter fredag. For mange betyr det nok ein del å få middag før vi studerer Bibelen, men det hender også at dei kjem berre til bibelstudiet dersom dei ikkje har tid til å vere med på middagen. Då forstår eg at dei kjem fordi dei vil lære meir.

 Ei jente som vart døypt for 1 1/2 år sidan, tok dette biletet av meg sist fredag. På Facebook skreiv ho at då ho byrja å komme på Bible Club, betydde det mykje for henne å komme inn i ein heim, og at eg vart som ei reservemor for henne. Slikt varmar!
Denne dagen slapp eg å stresse så mykje med matlaginga. Ei av husmødrene i bibelgruppa på føremiddagen lagar mat for oss ein gong i månaden, og då er det berre å koke ris og varme oppatt maten ho har laga før ungdommane kjem. Denne dama er ikkje kristen, men ho liker å lage mat og hjelper oss på denne måten. Det er eg veldig takksam for!

Her har vi bibelstudie på det internasjonale kultursenteret. Fleire av desse studentane blir ferdige ved universitetet til våren, så det er begrensa kor mange gonger dei kan vere med heretter. Difor er kvar fredag viktig for dei.

Sist fredag nemnde eg igjen studentleiren i mars, og med ein gong fekk jenta til høgre lyst til å vere med. Idag har ho meldt seg på. I tillegg får eg med ei tidlegare søndagsskulejente i kyrkja vår Izumo. Ho blir ferdig med vidaregåande i mars og er akkurat gammal nok til å bli med på studentleir. Vi får kanskje med ei jente til ifrå Izumo.
Det er tre år sidan sist eg fekk med studentar på leir, så no er eg ganske fornøgd, sjølv om dei eg eigentleg hadde satsa på å få med, ikkje kan likevel.
Kanskje er det nokre nye knuppar som held på og opnar seg?

 Det er eigentleg vinter her, sjølv om snøen let vente på seg. Plommetrea blomstrar allereie.

8.-10. februar får vi besøk av ei stor gruppe frå Bibel-og gaming-linja på Fjellhaug Bibelskule. Dei er allereie komne til Tokyo.

(Foto: Andreas Ruud)

Dette biletet sende dei meg frå Gardermoen før avreise. Dei har med seg to lærarar, så dei er 14 til saman. Heldigvis har dei ordna seg med hotell sjølve, men det blir nokre ekstra å koke middag til på Bible Club den fredagen. Til gjengjeld hjelper dei meg med andakt, song, pianospel og vitnemål på den neste internasjonale gudstenesta den 10. februar.
Denne gjengen kan nok bli eit spennande trekkplaster for å samle ungdommane her.

Laurdagen blir det også eit spennande opplegg for dei norske gutane. Her kan det bli kultur- og naturopplevingar i fleng, langt frå datamaskinar og gaming.

Før eg avsluttar, vil eg igjen minne om lesefeilen. Det vart ikkje så feil likevel. "Gå ikkje frå meg, Herre!" Eg treng iallfall å be den bøna. Gjer du?

Du som freden meg forkynner,
du en Frelser, jeg en synder,
du med Amen, jeg med bønn,
du med nåden, jeg med skammen,
- å, hvor vi dog passer sammen,
du Guds salvede, Guds Sønn! 

Mjøl nok

Under førebuinga av preika til sist søndag vart eg inspirert til å ta fram att jubileumskantata "Det brenn ein eld", som vart laga for NLM sitt 100-årsjubileum i 1991. Til sommaren blir det allereie 28 år sidan urframføringa under generalforsamlinga i Bergen, der det starta i 1891.
Idag har eg hatt ein roleg heime/kontordag, med brødbaking innimellom, og då går naturleg tankane til song nummer to: "Mjøl nok".
Det var nokre unge jenter i Bergen som hadde fått eit kall frå Gud om å sende misjonærar til Kina. Men dei fekk høyre at det dei tenkte på, var som å kaste mjøl på havet. Med andre ord, det ville ikkje bli noko av det. Berre bortkasta energi. Då svara ei av jentene: "Men Gud har mjøl nok!"
Haldis Reigstad, som har skrive tekst til kantata, skildrar dette i songen "Mjøl nok". Dessverre er det ikkje lett å gjengi den fine melodien Sigvald Tveit sette til teksten. Eg oppmodar heller til å finne fram att CD-en eller kassetten om dei finst i huset.

Ein flokk med kvinner høyrde, og slik vart flammen tent. 
Gud løfta deira augo til eit anna kontinent.
Blant Kinas millionar var det rikeleg med jord. 
Der skulle desse jentene få planta Herrens ord.

Dei visste at Gud hadde mjøl nok
- om dei så skulle strø det på ope hav.
Dei visste at det som dei planta, 
det ville han sjølv ta seg av. 

Biletet over viser ein liten del av Japanhavet, der bølgene slår innover mot stranda i Nima. Av og til kan det kjennest som å kaste mjøl på havet når eg køyrer dei 8 mila for å treffe nokre få engelskelevar i kyrkja der. Er det verdt tida og kreftene, eller skulle eg heller gjort noko anna, noko meir "effektivt"?
Denne kvelden hadde vi besøk ifrå New Zealand. Dottera til ei av dei som er med i engelskklassa, bur på New Zealand med familie, og er no heime i Nima på "sommarferie". Ja, det er sommar der dei kjem frå. Dei var også med på julefesten, og no var dei med på engelsktimen, også. Nedanfor ser vi dei jobbe i grupper for å omsetje frå japansk til engelsk ein samtale mellom Pelle og Jonatan i boka "Den usynlige vennen" av Kari Vinje. Denne boka er omsett frå norsk til japansk, men eg trur ikkje ho finst på engelsk.

At åkrane var store, at dei var nokre få,
- det ofra ikkje kvinnene ein tanke eingong på.
Dei måtte berre gjera det som Herren bad dei om,
i desse unge jentene fekk ikkje tvilen rom.

I Jesu sterke hender dei nistepakken la.
Og høyr, kva ei av jentene med tru og tillit sa:
"Guds mjølkrukke vert ikkje tom, han nok til alle har."
Ja, desse unge jentene dei leit på Gud, sin far. 

Eg har nok ikkje så mykje tru og tillit som desse jentene, og eg tviler ofte på om det er dette eg skal halde på med, eller om eg gjer det på rette måten. Men hittil har eg også hatt "mjøl nok".

Studentane i Matsue kjem framleis på Bible Club. Første veka etter nyttår hadde vi laurdagsklubb på ettermiddag, medan eg framleis hadde julepynten framme.

 Desse to jentene var med meg på gudsteneste i Arashima søndag etter nyttår. Der vart vi serverte ein god lunsj etterpå.

Dette er frå bibelstudiet sist fredagskveld. Berre éin av desse er kristen, men alle er med og les og samtaler.

Dette er gruppa eg var leiar for denne kvelden.

Etter ei travel veke og helg med preikeførebuing, preike og eit langt menighetsrådsmøte, var det godt med ein fridag i går med strålande vêr og omlag 11 grader. Her er fleire fjell i nærområdet som ikkje krev så veldig mykje krefter for å nå toppen. Igår hadde vi to bilar, så vi kunne gå opp frå eine sida og gå ned til ein annan parkeringsplass.

37 minutt til toppen er rekorden hittil. Ein fin ettermiddagstur. Og utsikta var upåklageleg!

Daisen-fjellet i det fjerne, med snø på toppen, er eit fagert syn.

 Med stav og tau kjem eg meg både opp og ned. Her på veg ned.

Eg har mange utfordringar som ventar framover. I februar er det årsmøte i kyrkjene, og ei gruppe på 12 studentar og 2 lærar frå Fjellhaug kjem til Matsue og skal vere med på Bible Club og internasjonal gudsteneste. Dei ordnar heldigvis overnatting sjølv. I mars prøver eg å få med studentar på leir. Deretter er det årsmøte i VJELK, og første veka i april har vi misjonærkonferanse.

Ifrå april skal eg også prøve noko nytt. Eg er blitt spurt om å ta eit tre månaders vikariat for musikklæraren på bibelskulen i Kobe. Det inneber to 90-minuttstimar pr månad. Eg sette som vilkår at eg slepp å ta meir enn éin tur kvar månad, så no har vi blitt einige om ei ordning der eg skal ha ein dobbeltime onsdag ettermiddag, og neste torsdag føremiddag, før eg reiser heim. Dette er noko eg ikkje har gjort før, men noko eg også har lyst å prøve. Eg står visst veldig fritt i korleis eg vil legge det opp. Første gong blir 10. og 11. april.

16.-20. februar stikk eg forresten ein liten tur bort til Hongkong, ilag med ei veninne. Vi skal mellom anna vere med på gudsteneste der, og Maki Ikegami, som er misjonær der, har lova å guide oss iallfall på måndagen. Så då "bruker eg opp" nokre dagar av den 8 veker lange ferien eg har i år, men det meste sparer eg til sommaren i Norge.

 Dei våga seg ut på djupet, 
i lyset frå krossen dei gjekk.
Den som har Jesus, veit kva det gjeld, 
i Guds rike det brenn ein eld.

Vi veit at hjå Gud er det mjøl nok
om vi så skulle strø det på ope hav. 
Vi veit at dei frø som vi plantar,
dei vil han som før ta seg av. 

Du som ber, vil du be om at eg også kan ha samme tru og tillit til Jesus som desse jentene som starta Misjonssambandet? Be om at denne brannen må brenne kraftigare både i meg og i dei som eg får nå ut til.

Gud har mjøl nok!

Slik vart jula her

Godt nyttår! Her hos meg er det framleis litt jul, sjølv om jula her i landet vanlegvis blir "rydda vekk" allereie kvelden 1. juledag. Då byrjar førebuinga til nyttår. Nokre kyrkjer har likevel juletreet til og med søndag etter nyttår.
Her er nokre glimt frå julefeiringa, som var konsentrert om 23.-25. desember, men ungdommane på Bible Club har vore her både før og etterpå. Biletet ovanfor er frå 3. juledag, då ei lita gruppe var her på norske julekaker og bibelstudium.
Fredagen før jul hadde vi bibelstudie på det internasjonale senteret, og i grupper fekk ungdommane i oppgåve å skrive ein tenkt dialog mellom Maria og Josef når Maria fortel at ho skal bli mor til Frelsaren. Nokre er veldig gode skodespelarar. Sjå videoen "Baby frå himlen" nedanfor!

Laurdag 22. hadde vi barnejulefest i Arashima. Her er eit glimt derifrå.

To av borna kjem i kyrkja på søndagane ilag med mora, men elles var det venner av dei, som ikkje kjem til vanleg. Frå januar har vi planar om å ha barnemøte ein laurdag for månaden.

I dei fleste kyrkjene er søndag før jul hovudfeiringa. Eg fekk med meg fire studentar til kyrkja i Matsue. To av dei er kristne.

 Ilag med to veninner tjuvstarta eg på julemiddagen. Dei hadde vore ute og kjøpt krabbe!

Eit godt måltid, som varte lenge!

Julaftan var det julefest i Nima. Der var så mange ifrå engelskklassa at eg ikkje hadde nok julegåver til alle... Mange av dei som av ulike grunnar ikkje kan kome på tirsdagskveldane, møtte opp, og stemninga var god.

I kyrkja hadde dei laga til mange gåver til barnefesten tidlegare, men det vart mange til overs. På julaftan delte dei ut til vaksne som ville ha. Eg tok med ein pakke heim til nabojenta på ni år. Posen inneheldt mellom anna eit lite hefte med juleforteljinga for barn. Då eg kom heim på juledag føremiddag, leverte eg pakken på døra, og inviterte samtidig til juleselskap. Både ho, storesøstra og mora kom på ettermiddagen. Dei var så lenge at eg nesten måtte "jage" dei før eg skulle på julefest i Arashima! Eg er glad for kontakten med denne familien.

Fleire studentar var med i frå Matsue. To av dei deltok med musikkinnslag; ein på trombone og ei på fiolin. Her framfører vi ein japansk komposisjon.

(Guten som sit på kne framføre fiolinisten, er ikkje på friarfot, men har i oppgåve å bla notane for henne.)

Arashima kyrkje var pynta fint både inne og ute.

I romjula har eg hatt det litt rolegare, og har til og med byrja å lese julepost. Men eg treng nokre nyttårsdagar til å komme gjennom alle e-postane. Takk til alle som har sendt helsingar!

Sist fredag, det blir vel 4. juledag, hadde vi ei lita gruppe på Bible Club. Etter bibelstudiet dekorerte vi julekaker som ei av dei hadde med seg.

Mange studentar har reist heim i nyttårshelga, men nokre har vore her heile tida.

Nyttårsaftan hadde eg ein roleg kveld for meg sjølv. Eg har ofte brukt å ha nokre venner her, men denne gongen passa det ikkje for nokon. Men eg synest det er heilt greitt å vere åleine. Tidlegare på dagen sykla eg ein tur til innsjøen for å få med meg siste solnedgangen i 2018. Her er nokre glimt.

Ved utgangen av kvart år blir eit kinesisk teikn valt til å skildre året som har gått. Buddhistpresten i eit tempel i Kyoto skriv dette teiknet.

Teiknet for 2018 betyr "katastrofe". Det har vore jordskjelv, flaum, tyfonar og hetebølge som har tatt mange liv i løpet av året. 
Les meir her: https://www.bbc.com/news/world-asia-46539333

La oss håpe og be om at 2019 blir eit betre år for Japan og resten av verda!

Glimt frå julekonserten

Her er ein smakebit frå julekonserten 8. desember. Koret er samansett av medlemmer av fleire kyrkjer i Matsue-området og elevar frå ein katolsk skule.

Blåsarane (trompet og trombone) og pianisten er ikkje så godt synlege, men dei gjorde ein glimrande innsats!

Dette er avslutnings-og glansnummeret, Halleluja-koret frå Händels «Messias».

Hushjelp frå Molde

Sist eg skreiv blogg, hadde eg besøk av turistar frå Norge. No har eg også besøk frå Norge, men det er ei dame som er her for å jobbe. Og jobbe gjer ho til gagns! Marit Nordhaug er tidlegare Japanmisjonær og er veldig glad i Japan. Det året eg var i Norge, var ho ute som voluntør og budde eit par veker i leiligheita mi. Mellom anna kokte ho middag for Bible Club, og ho fekk god kontakt med mange av ungdommane.

I haust er ho ute igjen. Dei første vekene var ho i Kobe, der ho var med dei minste barna til dei nye misjonærane når dei skulle bli kjent i den japanske barnehagen. Deretter var ho på Hiruzen Bible Camp og baka 104 grovbrød, som mellom anna vart serverte til frukost under arbeidarmøtet, og elles blir tatt med rundt i kyrkjene for salg, til inntekt for leirsenteret.
Både artig og overraskande var det difor at ho i ettermiddag i pinsekyrkja møtte igjen eitt av brøda ho hadde baka, som vart servert i pausen på korøvinga! Det er ikkje berre lutheranarar som er glade i Hiruzen og norske grovbrød!

Biletet over viser Marit ilag med to av dei som kom på Bible Club sist fredag. Fleire bilete følgjer, men først skal du få bli med ein tur til Arashima kyrkje, der vi var forrige søndag. Der var det fleire som hugsa Marit og familien frå den tida dei var i Yonago kyrkje, for omlag 35 år sidan. Nokre hugsa til og med namnet på alle fire borna. Sjå video nedanfor!

Desse to damene hugsa at søstra/dottera hadde gått til konfirmasjonsundervisning hos misjonærane i Yonago for omtrent 35 år sidan, og fått pizza og Cola.

 Her hos meg har det ikkje blitt verken pizza eller Cola, men det har blitt fleire gode kaker og middagar. Marit har baka og kokt til dei forskjellige bibelklassene og til "kyrkjekaffien" etter den internasjonale gudstenesta. Og ho har også vaska opp. Det er godt å ha hushjelp!

Medan ho styrte huset, tok eg meg ein to-tre dagars tur til Okayama og Kobe. I Okayama besøkte eg ein finsk misjonærfamilie, og etter styremøtet i Kobe, rakk eg ein tur oppom til familien Bergersen og fekk helse på minstemann.

Som de ser, så startar enkelte på jula litt tidleg her i landet...

I Kobe rakk eg såvidt å helse på fleire gjestar frå Norge, før dei kom etter meg til Matsue; to elevar og ein lærar frå Kristen Vidergående Skole Haugalandet (KVH). Skulen har Japan som misjonsprosjekt dette året. Dei tre unge damene var komne til Japan for å sjå på arbeidet her, og Bård Hauge tok dei med hit på Bible Club.

Den første japanaren som kom denne fredagen, helsar på dei norske. Sidan fredag var offentleg fridag, starta vi Bible Club med lunsj, og hadde heile samlinga heime hos meg.

Under bibelstudiet jobba vi med likninga om dei fire slags hjartejord. Kvar gruppe fekk ansvar for å presentere eitt av jordsmonna. Det ser ut som om Bård hadde ein god samtale med gutane på si gruppe.

Den japanske lærarstudenten peikar og forklarer om kva som kan hindre oss i å ta imot Guds ord i hjarta. Den norske læraren lyttar.

Her er resultatet frå dei fire gruppene. Fleire grupper hadde veldig konkrete døme på kva som kan fylle hjartet vårt og ta plassen for Guds ord. Siste gruppa hadde eit stort øyre, der såkornet går inn, og kjem ut igjen som fulle aks, som igjen gir frø, som blir sådd til nye, som tek imot. "Og det tek då aldri slutt!" var det ei som kommenterte.

 Denne fredagen var vi seks nordmenn på Bible Club og fem japanarar. I tillegg var det ungdommar både frå Vietnam, Eritrea, Kamerun og Sør-Afrika. Ein fin flokk! Marit har fått mange nye namn på bønnelista si, som allereie var lang frå før.

På tirsdag skal vi til Nima på engelsk bibelklasse der. Så er det bibelklasse på fredag føremiddag og Bible Club om kvelden. Laurdag blir bakedag for Marit, for søndag 2. desember skal vi ha internasjonal julegudsteneste med mat etterpå, og det tek hushjelpa seg av det. Sjølv må eg prøve å finne tid til å førebu det åndelege og musikalske innhaldet i gudstenesta. Men først er det måndag og fridag!

Du som ber, hugs på ungdommane som har byrja å lese og høyre Guds ord. Be om at det må falle i god jord!