Når livet går på det jamne

 

Vanlegvis synest eg ikkje eg har så mykje å skrive heim om. Gudsteneste og bibelgrupper går sin gang, men det er ikkje dei store forandringane frå gong til gong. Men her er iallfall nokre glimt frå dei siste dagane.

Eg har heldigvis ikkje merka fleire etterskjelv dei siste vekene, og ting ser ut til å ha roa seg. Det som har vore meir på nyheitene i det siste, er all snøen som har kome i store delar av landet. Her i Matsue har det ikkje vore så mange centimeter, og no er alt borte igjen. Det er meldt meir til natta, men det får eg eventuelt sjå i morgon når eg står opp.

Innimellom snøbygene har plommetrea byrja å blomstre. Eit teikn på at det kan bli vår i år, også.

I februar månad skal Japan vere månedens misjonsland. Eg har i oppgåve å redigere og publisere misjonsbloggar på nlm.no, der fire av misjonærkollegaene mine skriv om arbeidet og livet her. Den første skal ligge klar til å bli publisert kl 00.00 den 1. februar, men eg er ikkje sikker på om det er japansk eller norsk tid. Iallfall tidsnok til at de får det til søndagsfrukosten. Eller kanskje allereie laurdag kveld?

Internasjonal gudsteneste

Ein søndagskveld i månaden har vi internasjonal gudsteneste i Matsue kyrkje. Denne gongen var vi ikkje så mange, men vi hadde til og med tre forsongarar som leia kvar sine songar, og ei ung dame frå India hadde vitnemål i tillegg til at eg hadde andakta. Og presten stiller opp og les bibelteksten på japansk.

Bible Club

Bible Club på fredagskveldane går litt opp og ned med frammøte, men der er to-tre kristne utanlandsstudentar som er ganske trufaste, og innimellom nokre japanske studentar. Carmella og Scott er også med så ofte dei kan. 31. januar reiser dei til California med ei gruppe studentar. Denne veka er også siste veke med undervisning og eksamen før vårferien. Nokre studentar blir nok likevel verande i byen sjølv om nytt studieår ikkje startar før i april.

På slutten av bibelstudiet deler vi ofte inn i mindre grupper for at fleire kan bli med i samtalen og få anledning til å stille spørsmål. Gutegruppa får oftast sitje under kotatsuen (varmebord).

Babysong

På babysong denne veka kom det fire mødre og fem barn, så det var ganske trangt på rommet der vi song og leika. På "Bibelapp for barn" høyrde og såg vi forteljinga om sonen som reiste heimanfrå og måtte passe grisar, men som fekk komme heimatt til faren, som laga stor fest for han.

Ei storesøster på 3 år synest det er artig å trykke på skjermen på nettbrettet mitt og få personar og dyr til å hoppe og sprette.

 

Det var akkurat 2-årsdagen til ei jente. Det var ho og mora som eg starta med i november 2024. Så har dei fått med seg venner. Og naboen vegg i vegg med meg har ei jente som vart 1 år tidlegare i januar, så då vart det dobbel gjebursdagsfeiring. 1-åringen var litt for liten til å blåse ut lyset, så det fekk mora gjere.

1-åringen trengde ikkje å ta på seg sko for å besøkje meg, når det er berre nokre få meter frå dør til dør.

Denne dagen måtte vi ha to bord for å få plass til alle. Eg skulle gjerne hatt eit koseleg rom i ei kyrkje i nærleiken å samle dei i, men eg trur eg må vente til Matsue lutherske har bygd ny kyrkje. Dei har planlagt i årevis og samla pengar. Kanskje det kan skje noko i løpet av dette året? Eg har høyrt at dei iallfall har planar.

Bible Class

To torsdagar i månaden har eg ei gruppe på 3-5 vaksne som kjem for å lese Bibelen på engelsk. For nokre veker sidan var det ein som spurde om forskjellen på GT og NT, så i dag hadde eg lagt opp til eit studium om Bibelen, der vi mellom anna såg ein video frå Bible Project. Dessverre var han som hadde spurt om Bibelen, forhindra frå å komme i dag, men dei andre ga uttrykk for at dei hadde lært mykje nytt. 

Eg hadde funne fram alle Biblane eg har i huset. Vi las og samanlikna vers frå tre ulike japanske omsetjingar i tillegg til engelsk. Til slutt las eg litt frå ein barnebibel til dei, om såkornet. Dei sa dei likte barnebibelen best!

Elles har eg vore i Nima på engelsk bibelklasse der. Damene der dramatiserte forteljinga om den blindfødde som Jesus opna augene på, naboane som ikkje kunne forstå at det var samme mannen, og farisearane som vart sinte og kasta han ut. Til slutt leita Jesus han opp, og mannen fekk bekjenne trua på Guds son.

Jehovas vitne på døra

I kveld i 18.30-tida ringde det på døra. Det var ein mann og ei kvinne. Først tenkte eg det var nokre som hadde flytta inn i blokka som ville presentere seg, så eg gjekk ut og opna døra. Då forstod eg fort at dei var Jehovas vitne. Dei var godt kledde, men eg var ikkje innstilt på å stå lenge i døropninga og snakke med dei. Eg fekk iallfall sagt at vi har forskjellig bibelomsetjing, og at eg trur og underviser at Jesus er Gud. Så gjekk eg inn for å varme meg. Men angra litt på at eg ikkje har sett meg meir inn i kvifor vår bibelomsetjing er meir truverdig og kvifor deira er feil, og argument for at Jesus er Gud, han som blir kalla Alfa og Omega, og som sit på Guds trune i himmelen.

Etter at dei var gått, tenkte eg - no går dei til naboane mine og folk i blokka som eg enno ikkje har helst på eller ikkje eingong sett. Det var eg som skulle ha fortalt dei om Jesus og Bibelen!

Eg har tenkt tanken på om eg ein gong skulle våge å invitere til husmøte eller noko slikt. Men hittil har det ikkje blitt. I første omgong får eg bruke dei muligheitene eg har når eg møter naboen på babysong og studenten som bur over meg, som kjem for å prate engelsk.

Snart 103-årsdag

Og så må eg nemne mi japanske "mor", som fyller 103 år den 20. februar. Ho er framleis oppegåande og har godt humør, men eg merkar ho blir meir og meir gløymsk. Eg skulle så gjerne fått oppleve at ho vil ta imot Jesus før ho blir for gammal... Kvar er det blitt av alt ho har høyrt og lese i Bibelen?

Fokus på Japan i februar

Følg med på nlm.no i løpet av februar, så får du meir nyheiter omtrent ein gong i veka. Skribentane er David Thorsen, Tone Tråsdahl, Øyvind Barlaup og Kristin Nævdal.

No er alt roleg, iallfall foreløpig

 

(Screenshot frå Japan Times)

I går føremiddag hadde eg endeleg fått sett meg ned for å starte førebuing av preika til søndag, då jordskjelvet kom. Slikt er vi ikkje vant til på denne kanten av landet. Eg søkte dekning under bordet til første skjelvet hadde roa seg.

På kartet viser det at skjelvet kunne kjennast over heile vest-Japan. På den japanske skalaen frå 1 til 7 var det her på det oransje med 5+. På karakterskalaen er det ganske bra, men ikkje på jordskjelvskalaen. På Richters skala målte det M 6.2.

På nyheitene advarer dei om etterskjelv som kan kome fram til omtrent ei veke etter det første skjelvet. Vi har kjent nokre svakare etterskjelv, og på nettet kan vi følgje med på tidspunkt og styrke, også små skjelv som ein kanskje ikkje kan kjenne.

Resten av dagen i går gjekk med til å kontakte folk i kyrkja og å vere vertskap for to veninner som bur åleine og som kjende seg utrygge.

Kjekt å ha nokon å lage og ete middag ilag med i slike tider.

Her er ei oversikt over alle registrerte skjelv mellom kl 10.18 (nederst) og kl 13.05. 

島根県東部 markert med oransje er Shimane fylke aust. Episenteret var i Yasugi by, som ligg heilt på grensa til Tottori fylke. Arashima kyrkje, der eg arbeider, ligg i Yasugi.

Tala i høgre rubrikk er styrken på den japanske skalaen. ５強 er sterk 5 (5+) og５弱 er svak 5 (5-).

Her er framhald, mellom 13.24 og fram mot midnatt. Berre eit par av desse var såpass at det kunne merkast her, men det er likevel ikkje kjekt å gå og legge seg og vite at det kan bli ei uroleg natt. 
Det var godt å kunne be ilag med dei to kristne veninnene mine som overnatta her.

Måndag kveld hadde eg pakka vekk julepynten, men julekorta hadde eg framleis hengande. Dei fleste korta er frå LMF-grupper (Lærernes Misjonsforbund). Gjestane mine prøvde seg på å lese norsk.

Etter ein god del øving vart resultatet ganske bra, ikkje sant?

I dag har vi vore ute og hatt nokre timar ilag med ei jente som kjenner seg veldig utrygg og som bur på ein plass der dei kjenner etterskjelva betre. I løpet av dei timane vi var i lag, merka vi ingenting. 

Vi ber om at mange må få bruk for den tryggheit som Jesus gir midt opp i alt dette. Minne frå 17. januar 1995 dukkar opp. Då var det mange i Norge som bad for Japan og også for meg. Det skriv eg om i "Når lysene tennes 2025". Eit ord som vart til hjelp den gongen, har eg prøvd å ta fram både for meg sjølv og andre rundt meg også denne gongen:

For om fjella vik og haugane vaklar,

skal min godleik aldri vika frå deg,

mi fredspakt skal ikkje vakla,

seier Herren, som viser deg miskunn.

Jes. 54,10

Du som ber, må gjerne hugse på det japanske folket og oss utlendingar som bur her, også.

Be også om at eg får førebudd preika til søndag og andre forefallande oppgåver denne veka. Heldigvis hadde eg ikkje planlagt engelskklasse i Nima denne tirsdagen. 

Og be om at vi må sleppe større etterskjelv. 

Du kan forresten snart høyre meg på Radio Sunnmøre. Helge Åkernes var snar til å ta kontakt. Eg vart overraska over å høyre at jordskjelvet også var registrert av NRK. Hittil har eg ikkje høyrt om nokon personskade.

Romjulshelsing

Først vil eg takke for alle julehelsingar, både i postkassa, på Messenger og på e-post. I går fekk eg endeleg setje meg ned og opne alle digitale julehelsingar og sende nokre svar. Og i dag har eg årets siste feriedag, som eg måtte føre opp for at systemet skulle bli fornøgd.

No prøver eg å nå dykk som ikkje har fått julehelsing frå meg.

Det er mykje som har skjedd sidan eg skreiv om at mykje skulle skje i desember. På oppmoding laga eg ein powerpoint til julefesten på bedehuset i heimbygda. Den vart så bra, synest eg sjølv (!), at eg deler nokre skjermbilete derifrå. Bileta ovanfor er frå lillejulaftan. Men la oss ta det i kronologisk rekkefølgje.

I starten av desember starta vi julefeiringa med ein felleskonsert. Vi hadde øvd med felleskoret sidan september. Ei dame eg har møtt på badmintontrening, sit på nest fremste benk.

I Japan er både julaftan og juledag vanlege arbeidsdagar, så vi har julegudsteneste fjerde søndag i advent. Etter gudstenesta hadde vi mat og minikonsert.

Same kveld var det internasjonal gudsteneste og julefest. Det var travelt å førebu to preiker til same dag pluss gjere klar songtekstar, notar og organisere dramatiseringa, men det gjekk greitt med mange medhjelparar. Vi hadde ikkje fått øvd i lag på julespelet, men med litt leiing frå misjonæren vart det ganske bra.

Eg treng ikkje å bake så mykje berre til meg sjølv, men det er kjekt å ha litt å servere til gjestar og til å ta med på julefestane. I år fekk eg hjelp både til krumkaker og julemenn.

Lillejulaftan rakk eg å ha nokre veninner på besøk (første biletet, øverst til venstre). Prøvesmaking av tre slags brunost var populært. Om kvelden var det julefest i Nima, der engelskelevane framførte drama om Josef og brørne hans i Egypt.

Her har eg samla litt forskjellig mat eg har fått eller servert. Krumkake med moltekrem er vel det mest norske her.

Julaftan – ein roleg føremiddag heime hos meg sjølv. På lysmessa i Matsue kyrkje var eg einaste tilhøyrar. Men preika fekk presten halde også neste kveld i Arashima. Der var det fleire samla. Julekvelden feira eg med sjokolademarsipan og telefon heimanfrå. Med så mykje program både før og etter julaftan, hadde eg ikkje behov for å vere sosial.

Første juledag fekk eg spele julesalmar på alders-og sjukeheimen der fru Wakabayashi bur, ho som eg kallar mi japanske mor. Det var fleire som også var med og song, og eg fekk seie litt om kva jul eigentleg er. Ei av dei eldre sa ho hugsa ho hadde lært «Stille natt» då ho var ung. 

Same kvelden var det lysmesse og julefest i Arashima. Her spelar eg på ei miniharpe. Instrumentet heiter Taisho-goto, som er i slekt med den store harpa som no ligg under ei seng på Valbøen.

Fredag vakna eg til eit tynt lag med snø, men det er visst forbigåande. Ei japansk veninne hadde laga Sri Lanka-curry til julefesten for Bible Club. Dei indiske jentene lærte meg korleis vi skulle ete med høgre handa. Eg klarte meg utan skei eller pinnar, men det gjekk eit par dagar før gulfargen under neglene var borte.

Ei av jentene er hindu. Det var første gong ho var hos meg. Det vart ikkje bibelstudie denne kvelden, men videoen frå julespelet vi hadde på søndagskvelden, fortalde juleevangeliet godt nok. Eg er glad for at fleire har fått høyre det denne jula, også, kanskje for første gong.

Då eg skulle ta ein selfie, trykte eg på ein knapp eg ikkje har prøvd før. Og plutseleg hadde eg fått meg katt! Så då vil eg og katten ønskje dykk alle ei framleis god jul og eit godt nyttår!

Mykje som skal skje i desember

 I går hadde vi siste øving med felleskoret før den store julefestivalen som skal vere komande laurdag. Det er litt vågalt å satse på å synge Händels hallelujakor med eit såpass lite kor. Særleg er det få på herrestemmene. Den stødigaste tenoren låg heime med feber i går. Den andre tenoren gjer så godt han kan, og får litt støtte av ei altstemme på dei høgaste tonane. Organisten i den katolske kyrkja gjer så godt ho kan som akkompagnatør. Eg vil sjølvsagt at alt skal vere perfekt, men om det går litt feil, kan det kanskje likevel gi Gud ære. For det er no ikkje dirigenten som skal ærast...

Kona til han som har hovudansvaret for teknikken og innleiinga av programmet, har fått influensa, så han er redd for sjølv å bli smitta. No ber han om forbøn om at han kan halde seg frisk. Ver gjerne med og be, for han, og for den sjuke tenoren, som vi absolutt treng. Og at folk vil komme, at nokon kan få høyre julebodskapen for første gong.

Neste veke er det fleire konsertar. Dei fleste kyrkjesamfunn i Matsue og nabobyen Yasugi er også i lag om noko vi kallar "Christmas Week". Det er oppfølgjing av ei vellukka juleveke i fjor. Då hadde vi besøk av ein svensk cellist og den japanske kona hans, som spelar piano. 

Biletet er frå ein av konsertane i fjor, i ei kyrkje i nabolaget mitt.

Berndt Bohman har budd i Japan i mange år og vore cellolærar ved eit universitet og spela i Tokyo symfoniorkester. No bruker han pensjonistlivet til å reise rundt og halde konsertar. Det blir ikkje berre musikk. Både han og kona er ivrige til å formidle evangeliet innimellom musikkinnslaga. 

Arashima kyrkja har gått ilag med Yasugi kyrkje om ein felleskonsert 9. desember. Eg har fått det ærefulle oppdraget å hente ekteparet Bohman og celloen og køyre dei frå den katolske barnehagen, der dei har eit oppdrag først, og så vel 2 mil til Yasugi kyrkje, og køyre dei tilbake til hotellet om kvelden.

Elles før jul er det mange andre arrangement. 20. desember er det English Cafe, 21. desember julegudsteneste, der eg skal preike, med mat og litt program etterpå, og om kvelden internasjonal julegudsteneste/fest i Matsue kyrkje, som eg også har hovudansvar for. No jobbar eg for å få nokon til å hjelpe til. 
22. des. er det babysong, 23. des. julefest i Nima kyrkja med kyrkjemedlemmer ilag med engelskklassa, overnattar til 24. Ingen planar for den dagen enno, men 1. juledag skal eg først ha bibelklasse på føremiddagen, så skal eg få komme inn på aldersheimen der mi 102-år-gamle "japanske mor" bur og spele julemusikk for dei. Dottera og eg våga oss til å spørje styraren sist vi var på besøk, og fekk grønt lys! Eg spurde om det var greitt å spele salmar, og det var ikkje noko problem. Ho vil til og med kopiere opp songtekstar. For ei anledning! Og så er det lysmesse/julefest i Arashima samme kveld.

Jau, då, eg skal slappe av i romjula og nyttårshelga. Har til og med ein feriedag til gode som eg skal ta ut 30. desember! :)

Ønskjer dykk alle ei god adventstid. Ikkje tjuvstart på jula, då!

Ein spesiell haustferie

 Sidan eg ikkje fekk brukt opp alle feriedagane i sommar, hadde eg ei veke til gode. Verken eg eller Ingebjørg hadde vore på Okinawa, så då vart det tur til sydlegare strøk. Sommarkleda vart leita fram igjen, så eg trengde ikkje nokon stor koffert.

Vi landa på flyplassen i Naha. Etter ein tur i Shuri Castle, tok vi buss til Motobu, der vi hadde base eit par dagar. 

Målet var å ein tur til øya Yoron, som vi hadde høyrt ein del om frå ein familie frå Frikyrkja. Dei hadde sett oss i kontakt med ein kristen mann som driv ein camping. Planen var å reise dit dagen etter vi kom til Naha. Men Okinawa er ofte utsett for hardt vêr, og natta før låg eg og høyrde på vinden og såg føre meg store bølgjer på den 2 1/2 timers lange ferjeturen.

Då vi kom på kaia, fekk vi vite at kanskje ferja ikkje kunne legge til på Yoron på grunn av vêret. Og etter ei stund kom det ny beskjed. Ferja ville heller ikkje legge til i Motobu, der vi var, så då vart turen kansellert og billettane refunderte. Eg ringde til mannen som venta oss på campingen og sa at vi ikkje kunne kome, men han ga seg ikkje så lett. Prøv igjen i morgon! Det gjorde vi, og det angrar vi ikkje på.

Og dagen med regn og vind kunne vi utnytte med leigebil, tur til det store akvariet og litt sightseeing.

På nettet fann vi eit ledig pensjonat som hadde ei lita leiligheit som venta på oss. Det heiter Nami (bølgje), men låg ganske langt oppe frå sjøen (ca 36 moh), så her var det iallfall trygt for eventuelle tsunamibølgjer. 

Dagen etter var det strålande vêr, og bølgene hadde gitt seg.

På ferja kan du vere ute på dekk eller finne ein soveplass.

På Beachland Logde på Yoron fekk vi ei lita hytte, og styraren sjølv laga både middag og frukost til oss. Han var glad for å få prate med kristne, for det er det få av på øya. Han veit om berre ein annan kristen på øya med omlag 5000 innbyggarar. Der er heller inga kristen kyrkje. (dvs der er ei kyrkje som blir rekna som vranglære). På søndagane sit han med Bibelen sin og følgjer med på ei gudsteneste på nettet. Det var fint å kunne be ilag med denne mannen før vi reiste tilbake dagen etter.

Vi fekk leige el-syklar og sykla rundt på øya i fleire timar. Vi var innom berre nokre av dei mange sandstrendene. Badesesongen var nok over.

Undervegs måtte vi stoppe for ein traktor. Det er mykje jordbruk på øya. Ikkje så ulikt der vi kjem ifrå.

Vi var også innom på ein gard som viste korleis folk levde før i tida. Okinawa har mange tyfonar, så husa vart bygde kvadratiske, og fleire bygningar i staden for eitt stort hus, for å verne seg mot hardt vêr.

Tilbake frå Yoron tok vi ferja heilt til Naha, ein tur på omtrent 4 1/2 time. Etter å ha funne hotellet, gjekk vi ut for å finne noko god mat. Dette var nok det beste fiskemåltidet eg hadde på turen.

Dette biletet tok eg i Naha første dagen. På hovudøya Okinawa såg vi mange kyrkjer. Men turen til Yoron gjorde inntrykk. Der er det veldig få kristne, og dei har enno inga kristen kyrkje der. 
Ver gjerne med og be for den norske familien som i desse dagar er tilbake på øya. 

Det vart måneskin likevel!

Måneskinskonsert

No reknar eg med at ivrige blogglesarar er spente på korleis det gjekk med måneskinskonserten. Her skal du få nokre glimt.

Sjølvsagt måtte vi ha med Måneskinssonata av Beethoven. Til saman var vi 22 personar. Dei fleste hadde vore på gudstenesta tidlegare på dag, men det kom også nokre fleire som var inviterte. To veninner av meg, som eg les Bibelen ilag med, kom frå Matsue, og så kom to menn ifrå Arashima. Den eine kom med taxi. Det var den eldre mannen som eg hadde truffe nokre veker tidlegare då eg var ute og delte ut invitasjon. Han som var blitt døypt som 25-åring. No var det visst 40 år sidan sist han var i kyrkja. Han sette seg heilt bakerst. Etter at Ioana hadde spela to nummer, nesten ropte han frå bakerste stolen: "No har halve nervøsiteten forsvunne!" Han var også med og kommenterte og stilte spørsmål undervegs, også på engelsk.

Den andre mannen som kom, trengde ikkje taxi. Det var næraste nabo. Så nær at enkelte trur at plassen framfor kyrkja er parkeringsplass til kyrkja, men det er hans parkering. Der står også ein flott motorsykkel. Han tok oppfordringa om å setje seg langt fram, og der sat han og lytta til musikken.

"Träumerei" av Schumann. Undervegs høyrer vi toget som går forbi.

Inn i mellom pianostykka prøvde eg å flette inn litt bibelord om Gud som har skapt både månen og stjernene og alt det vakre rundt oss, og som bryr seg så mykje om oss små menneska at han ga sin eigen Son for oss.

Det var også tid til å drikke te og prate i pausen. Dei to som sit bak meg, går på engelsk bibelstudie heime hos meg i Matsue.

 Clair de Lune (måneskin) av Debussy.

Tusen takk for besøket og for musikken, Ioana!

Det var mykje "måneskin" inne i kyrkja, men ingen hadde vel forventa å sjå noko av månen ute, etter som det var meldt både overskya og regn. Så det var litt av ei overrasking då vi kom ut etter å ha rydda opp inne!

Kvelden før det var fullmåne, lyste månen ganske godt opp! Men korset står over månen. Eit talande bilete.

Dette biletet er tatt måndag kveld, 6. oktober, då månen var skikkeleg rund og full.

Takk til alle som har bedt for konserten! Kanskje har dette senka terskelen til kyrkja nokre centimeter.

English Café

Sist laurdag hadde eg første engelske kafé. Vi hadde delt ut invitasjon ilag med flygeblad om pianokonserten. Vi hadde både sendt i posten, brukt sosiale media, og eg hadde gått rundt i nabolaget og putta i postkassene. Men eg hadde ikkje rukke over alt, så sist fredag etter bønnemøtet tok eg med 20 ekstra flygeblad. Eg hadde valet mellom å gå i tre forskjellige retningar frå kyrkja. Eg bestemte meg for å gå austover langs jernbanen til husa bort mot stasjonen, der eg ikkje hadde gått før. 

Det var iallfall eitt av desse 20 flygeblada som hamna i riktig postkasse. Eg var litt i tvil om eg skulle putte i postkassa framfor ein butikk, men eg hadde heldigvis gjort det. 

Det regna på laurdag ettermiddag, så det var ikkje beste dagen. Dei to damene frå kyrkja som ville hjelpe til og eg venta på om nokon i det heile tatt ville våge seg inn i kyrkja. Klokka vart 15, og nokre minutt over tre kom det ei dame! Ho hadde aldri vore i kyrkja før, så ho hadde leita etter inngangen. Det var mannen hennar som hadde funne lappen i postkassa samme dagen og oppmoda henne om å gå. Han sjølv hadde gått i kyrkja som barn, og hadde gode minne derifrå. Han måtte vere heime og passe butikken, men kanskje ein dag dukkar han opp, også?

Vi var fire damer. Kaka mi var god, sjølv om ho var litt mislukka. Og praten gjekk. Ho som kom for første gong, noterte seg datoane i november og desember, så ho vil nok komme igjen.

English Café starta i det små, men det er håp om at fleire kjem neste gong, som er 15. november. I kveld fekk eg ei oppmuntrande melding frå ei ung jente som har vakse opp i kyrkja, men som ikkje kjem så ofte:

"Eg trur eg kan vere med neste gong. Eg kan godt lage plakaten, og viss du vil, kan eg også lage kake!"

Gjett om å få svar før eg ber!

Internasjonal gudsteneste

I går hadde vi internasjonal gudsteneste. Kjekt å sjå at det kjem både kristne og ikkje-kristne, både japanarar og utlendingar. Og nokre nye ansikt.

Her er nesten heile flokken denne gongen. Folk frå Japan, USA, Malaysia, Indonesia, Jamaica, Australia og Norge.

(Foto: David Thorsen)

Det har vore ei travel helg, med English Café, førebuing av to preiker, program for kveldsgudstenesta og korøving på ettermiddagen imellom gudstenestene. Så i dag trengde eg ein fridag. Det var godt å komme seg litt ut på føremiddagen. Kjekt å ha følgje med ei som har gått i Bible Class hos meg i mange år.