Tilbake fra Taiwan

Taiwan har mykje god frukt.I ettermiddag laga vi mangois ilag med ungdommane i Life Church i Taipei.Ei veke med mange opplevingar.

Klare for ombordstigning,destinasjon Taipei!

Destinasjon Taiwan

 Nei, eg skal ikkje symje dit. Det går raskare å flyge.

Eg skal altså til Taiwan neste veke, på leiartreningsleiren som Anna Sæther skriv om her:
Artikkel av Anna Sæther: Destinasjon Taiwan

Eg er av dei heldige som får vere med sjølv om eg er over 35 år, som er øvre grense for ungdommane som skal vere med. Som representant for NLM i Japan skal eg vere med og hjelpe litt med tolking. Eg kan ikkje noko særleg kinesisk, men alle gruppesamlingar og seminar skal gå på engelsk, og då treng nokre av dei japanske ungdommane litt hjelp. Bibeltimane er på kinesisk og blir tolka til japansk, så då skal eg avlaste Anna litt med å tolke for dei norske deltakarane.

Programmet ser slik ut:
Måndag 6. august:
13.10 Avreise frå Kansai Airport, Osaka med China Airline
15.00 Ankomst Taipei

Tysdag 7. august:
10.00 Registrering
11.00 Orientering/info
12.00 Lunsj
13.30 Gudsteneste
14.00 Opning
15.30 Omvisning på skulen
18.00 Kveldsmat
18.45 Gudsteneste
19.15 Bibeltime
20.45 Gruppesamling
21.30 Nattmat
23.00 Lyset blir sløkt

Dette er berre starten. Heile onsdag og torsdag har tett program frå morgon til kveld, med ein innlagt pause på 15 minutt på føremiddag og 30 minutt utpå ettermiddagen... Vel, lunsjpausen er på 1 1/2 time, så det kan bli litt pusterom der, også.
Men vi reiser ikkje til Taiwan for å vere på ferie, men for å få undervisning, og for å oppleve fellesskapet i Jesus på tvers av landegrensene. Så det gjeld å utnytte tida godt!
Ifrå Japan blir vi 11 til saman. Person nummer 11, Maki Ikegami, som reiste ut som misjonær for to månader sidan, kjem ifrå Hong Kong ilag med ungdommar der.

Etter at leiren er slutt på fredag 9. august, blir vi delt i grupper for å bu privat med kyrkjefolk og får sikkert litt sightseeing. Søndag skal vi vere med på gudsteneste i fleire lutherske kyrkjer i Taipei-området, før vi kjem tilbake til Osaka/Kobe utpå kvelden. Eg takka nei til spørsmålet om å preike i ei kinesisk kyrkje, men i går fekk eg mail om at dei iallfall vil ha ei helsing frå meg. Eg blir tolka frå japansk til kinesisk.

Eg reknar med de får høyre meir ifrå meg etterkvart, men om eg kjem meg på internett medan eg er der, veit eg ikkje enno. Elles er eg redd det blir minimalt med tid til blogging uansett...
Eg er tilbake i Matsue utpå ettermiddagen den 13. august. Fordi eg tok ferie tidleg i år, får eg vere med på mykje som eg elles ikkje ville ha fått med meg.

Til slutt i dag nokre glimt ifrå dei siste dagane, med festival og fyrverkeri i helga, og blåbærtur på måndag.

Sommarstemne med 50-årsjubileum

Vest Japan Evangelisk Lutherske Kyrkje (VJELK) vart stifta i 1962. På ”Havets dag”  16. juli samlast kristne frå alle kantar av Vest-Japan for å møte brødre og søstre og for å feire 50 år.

Les meir her:
Sommarstemne med 50-årsjubileum

Takk for forbøn!

Først vil eg vise dykk litt av fordelane ved å vere i Japan på denne årstida: Den søte, saftige maiskolben er verdt litt sveitting i varmen.

Eg er i sving igjen. Og eg kom i mål med alt eg måtte gjere før klokka 19.30 på søndag. Takk til deg som har bedt! Eg fekk dei medhjelparane eg trengde til den internasjonale kveldsgudstenesta, både  leiar, skriftlesararar, hjelp til å lage power point, forsongarar og musikarar. Og ein av dei ikkje-kristne studentane kom til og med med telys for å lage sånt lyskors som Maria brukte å lage. Når noko er gjort to gonger, har det lett for å bli tradisjon! Men heimebaka kake til kyrkjekaffien vart det ikkje. Det viktigaste er likevel kva som blir servert av åndeleg mat. Det tek si tid å førebu det, og i tillegg ha det på to språk. Takk til Gud som ga meg noko å gi vidare, og hjelp og konsentrasjon til å skrive det ferdig.Før søndagen kom, hadde vi Bible Club to dagar på rad! Fredag som vanleg, og ein ekstra på laurdag ettermiddag etter ønskje frå Carmella og Scott. 

Frå ei av gruppene under bibelstudiet fredag.

Studentane hjelper til med oppvasken.

På laurdag var det igjen Bible Club.

Vi hadde besøk av ei jente frå Florida, og studentar som har vore på homestay i Florida var spesielt inviterte. Ryoko, som tidlegare studerte i Matsue, var på besøk frå Osaka. Ho kom fast på Bible club etter at ho hadde vore på eit opphald i Florida. No går ho i ei kyrkje i Osaka, og ho har sagt ja til Jesus!


Søndag var eg først i Arashima kyrkje på føremiddag, der eg både talte og var organist. Og så var det kveldsgudsteneste i Matsue, som eg var mest spent på. 16 personar frå 7 nasjonar samlast for å lovsynge Jesus og høyre Guds ord: 7 frå Japan, ein frå Kina, ein japansk-kinesisk baby, tre frå USA, ein frå Nigeria, ei frå Sri Lanka, ei frå Korea, og så meg frå Norge. To-tre av dei frammøtte er ikkje kristne enno. Ein av dei var ein gut som byrja å kome på Bible club medan eg var på ferie i Norge.

Det er Jesus som inviterer oss til gudsteneste.

Hikari les teksten.

Sri Lanka og Japan

Japan, Nigeria og USA er representert.

Heime igjen i Japan

Ein lang sommarferie i Norge er slutt, og ikveld kom eg tilbake til Matsue. Flyturen via Doha (Qatar) gjekk fint, og eg har hatt eit godt "hotellopphald" hos Liv Bakke i Kobe siste døgnet. Idag før eg reiste vidare, kom også Maria Boganes Urstad, som har budd i leilegheita mi siste månaden og drive studentarbeid medan eg har vore borte. Og kva er meir naturleg når norske møtest i Japan enn å gå på indisk restaurant for lunsj? Ca 50 kroner for denne tallerkenen er ikkje til å klage på!

Medan eg høyrde Maria fortelje om siste tida i Matsue, kjende eg meir og meir kor godt det skal bli å treffe folka her igjen. Og når eg opnar e-post, har eg allereie fått ein middagsinvitasjon til i morgon! Bible Club skal vi ha på laurdag denne veka, så då er morgondagen til disposisjon for å treffe andre.

Ringen er slutta

For 40 år sidan reiste Kirsti Strand frå Engesetdalen i Skodje til Japan som misjonær. Idag ønskte misjonsfolket henne velkomen heimatt på bedehuset i Engesetdalen.

Sjølv om ho må trekkje ifrå 7 år der ho har vore på heimeopphald, står det att 33 års teneste i Japan. Det står det respekt av! Misjonsvenner både frå det lokale bedehuset og frå bygdene omkring var samla for å ta imot Kirsti og takke for trufast teneste. Underteikna fekk vere med både på avskil i Japan og velkomst i Norge.

Kallet
På avskilssamlinga under konferansen i mars fortalde Kirsti om korleis ho møtte kallet som 12-åring:
- Eg var på leir på Vestheim ungdomssenter, og der var ein misjonær ifrå Etiopia. Verset som eg fekk kallet ved, var frå Jesaja 6: "Kven skal eg senda, og kven vil gå for oss?" Då sa eg: "Her er eg. Send meg!"
"Kanskje det er nokon her som skal bli misjonær?" sa Etiopiamisjonæren. Eg hoppa på stolen. Såg nokon meg?

Kirsti ville bli arkitekt, og ikkje lærar eller sjukepleiar, som var mest vanleg for kvinnelege misjonærar. Likevel vart det lærarutdanning. Om ho ikkje har fått byggje hus, har ho iallfall fått vere med og byggje Guds rike.

Takk
Når Kirsti ser tilbake, er det med takk til Gud først og fremst, og takk for fellesskap med medmisjonærar, japanske medarbeidarar, japanske medkristne, andre japanske venner. Ho er også takksam for alle misjonsvenner i Norge som har støtta og vore trufaste.
Og ho legg til: - Det beste for oss er å seie ja til Herren. Det har vore mi erfaring.



Det nyttar!
- Det største er å få sjå at menneske blir frelst, sa Kirsti på velkomstfesten, og tok fram eit spesielt minne:
- Det var i første periode, og eg kom rett ifrå språkskulen og ut i arbeid i Nishi Akashi. Pastoren der kom ein dag og bad meg starte katekismeundervisning for ei blind kvinne som ville bli døypt. Mannen hennar ville også bli døypt, og han skulle pastoren ta seg av sjølv, men han ga meg i oppdrag å undervise kona. ”Ja, eg kan vel undervise når eg får førebu meg, men kva skal eg gjere dersom ho spør om ting eg ikkje klarer å svare på?” spurde den ferske misjonær Strand. ”Eg har spurt nokre damer frå kvinneforeininga som skal hjelpe deg, ” sa pastoren, og slik vart det.
Etter at vi hadde gått gjennom dei ti boda, sa den blinde kona litt oppgitt: ”Ja, men eg har ikkje klart å halde eit einaste av desse boda. Er det ikkje noko meir?” Då kunne vi få dele evangeliet med henne og fortelje at Jesus har ordna opp. Eg såg korleis ansiktet hennar lyste opp, då ho fekk sjå evangeliet, fortel Kirsti.
- På påskedag i år fekk eg vitje Nishi Akashi kyrkje, der eg hadde min første arbeidsplass, og det var stort å få treffe denne kvinna igjen og sjå at ho framleis lever med Herren, avslutta Kirsti Strand.

Misjonsarbeidet i Japan nyttar. Sjølv om det kan ta tid før ein ser resultat, blir det mykje å sjå tilbake på etter 40 år. No er Kirsti tilbake til utgangspunktet, til misjonsfolket som sende henne ut. Ringen er slutta.


Kirsti Strand er tilbake til Engesetdalen, der ho reist ut ifrå for 40 år sidan.