Ein hage eg aldri blir lei av

Eg har ikkje eigen hage, men eg har årskort i ein japansk hage. På øya Daikonshima mellom Matsue og Yonago ligg Yushien. Sjølv om det ikkje tek meir enn 20-30 minutt å køyre dit, blir det altfor sjeldan at eg tek turen.
Sidan det var søndag, var eg sjølvsagt først i kyrkje. Igår var eg i Matsue. Vanlegvis er eg med på ungdomsgruppa ein time før gudstenesta, men igår hadde eg med meg ein student, så då prioriterte eg henne. Vi kom akkurat idet kyrkjeklokkene byrja å ringje. Det er faktisk første gong eg har høyrt klokkene frå utsida, så dermed var eg snar å finne fram kameraet frå veska. Sjå og høyr nedanfor.

Church bells from Inger Valbø on Vimeo.

Ei koreansk jente hadde funne vegen til kyrkja for første gong. Ho har tidlegare studert i Japan, så ho snakka språket godt. Ho er her berre for ein månad på utplassering på fylkeshuset. Ho ville gjerne sjå seg rundt i Matsue, og sidan eg ikkje hadde noko på programmet på ettermiddagen, tok eg med henne og den jenta som var med meg, og vi tok turen til Yushien i regnet.

Øya Daikonshima er kjend for å dyrke peonar. Det var ikkje så mange som blomstra på denne årstida, men nokre var det.

Litt tynga av regnet, kanskje, men nydelege.

No i november er det fine fargar på dei japanske lønnetrea.

Det var lite folk ute i regnet, så det var ganske stille. Det vil seie, duren frå fossen ovanfor høyrest ganske godt. På videoen kan du kanskje også høyre duene som kurrar og andre fuglar, også.

Då vi kom inn igjen i hovudbygninga, såg eg plutseleg noko eg ikkje har lagt merke til før. Kanskje det var nytt? Denne steinen drog eg straks kjensel på.

Det viser seg at dette er ei gåve ifrå Luoyang i Kina, der eg var i sommar. Her står det at det er gitt som eit symbol på vennskap mellom Kina og Japan.

Her er originalen i Luoyang. Dette biletet tok eg der i august. Steinen har mønster som liknar på peonar og er rett og slett kalla "peon-stein". Luoyang er også kjent for å dyrke og eksportere peonar.

Yushien - hagen "min" som eg aldri blir lei av. Det skiftar med årstidene, og stemninga er også avhengig av vêret. Og det er oftast alltid forskjellige folk eg går med kvar gong, og det gjer det også variert.
Velkommen til å vere med neste gong. Dette er ein plass eg gjerne tek med gjestar. Og ein ting til: Det er halv pris for utlendingar!

Sjå meir frå Yushien her: Peon-øya

Tid til overs

Det er laurdagskveld, og eg er heime åleine, utan noko spesielt eg må førebu til i morgon. Eg kan vel ikkje kalle det frihelg, for slikt har vi ikkje her i landet, men kanskje frilaurdag? Det har vore ein lite effektiv dag, og slik er det ofte etter ein sein fredagskveld med ungdommar i huset.
Eg har rekna ut at eg har jobba nok timar denne veka, så då kan eg vel ta det litt med ro.

I dag skulle eg eigentleg ha vore på Hiruzen på internasjonal haustweekend, men den vart dessverre avlyst på grunn av mangel på deltakarar. Ifjor måtte leiren avlysast allereie før vi annonserte han, for vi var for seint i gong med planleggjinga. I år starta vi tidleg å planleggje og har sendt ut informasjon til kyrkjene fleire gonger, i tillegg til sosiale media som Facebook, men likevel har vi ikkje fått noko napp. Studentar er anten opptatt eller har ikkje råd, eller dei er rett og slett ikkje interesserte.

Sidan vi for ei veke sidan bestemte å avlyse leiren, har eg hatt ei roleg veke utan så mykje førebuingar, Men det er no litt som skjer likevel.

La meg ta deg med gjennom veka. Det øverste biletet er frå ein av soldagane med blå himmel. Biletet er tatt frå brua eg oftast går/syklar/køyrer over. Joggeløypa mi går på begge sider av denne elva.

Måndag var eg på ein liten fjelltur igjen.

 Eg har fått meg nokre turveninner som også har fri på måndag. 

454 m.o.h. er ikkje så mykje å skryte av, og eg treng ikkje å nemne at vi køyrde det meste av vegen, sidan vi ikkje fann nokon parkeringsplass eller sti lenger nede... Men det var ein spennande køyretur.

Japanske fjell har mykje tett skog, men vi fekk litt utsikt.

Eg fekk også med meg ein fin solnedgang på veg heim.

Sjølv om det ikkje vart leir på Hiruzen denne helga, fekk eg meg ein tur dit på torsdag. Då var det styremøte for leirstaden. På vegen er det også litt å sjå. Eg var så heldig å treffe på desse andungane.

No fekk eg føye til ein til samlinga mi. Sjå blogg tidlegare: Slikt finst vel ikkje i Norge?

 Hiruzen har flotte haustfargar no.

Også på heimvegen var det litt å sjå.

Eg har aldri før sett ein paraglider på den japanske himmelen. Det viste seg å vere ein motordriven paraglider.

Vestover mot Matsue var det ein nydeleg kveldshimmel. Det passa veldig bra å få stoppe på raudt lys akkurat her.

Så er det blitt fredagskveld. Denne gongen slapp eg å lage maten åleine. Ei av studentane hadde ansvaret for middagen, og eg hjelpte til. Ho skar løk, medan eg skrella poteter.

Ei stor gryte med japansk lapskaus, nikujaga ("kjøt og poteter"). Med ris i tillegg. 

Ikkje alle har like god trening med pinnane, så eg hadde også lagt ut skeier på borda. Likevel er det somme som insisterer på å bruke pinnar.

Vi var ein ganske internasjonal flokk i går, også, men eg er mest glad for dei fem japanske studentane som kom. Utlendingane er alle kristne, men ingen av dei fem japanske jentene er døypte. Ei av dei (ho som sit attmed meg) har tatt imot Jesus som Frelsar, men ho får ikkje lov av foreldra til å bli døypt før ho har byrja i jobb. Dei andre er meir eller mindre interesserte i Bibelen. Nokre av dei kjem kanskje først og fremst for å snakke engelsk.

Søndag 15. november kan du treffe meg ilag med desse ungdommane på Sjøholt bedehus kl 12.00! Det blir via internett, men likevel ganske levande. Krinsungdomskoret "Kairos" skal ha øvingshelg på Vestheim ungdomssenter neste helg. Dei har valt prosjekt for Japan dette året. I samband med øvingshelga skal dei over fjellet til heimbygda mi Sjøholt den søndagen. Difor vart eg utfordra til å sende ei videohelsing på Skype. Under bibelstudiet i går kveld tok eg ein runde rundt ved dei tre borda med gruppesamtalar, og etter bibelstudiet laga eg ein annan video der kvar enkelt kjem med ei helsing. 

Dersom du bur i nærleiken av Sjøholt, bør du ta deg ein tur for å sjå og høyre ungdommane både i Kairos og på Bible Club! Kanskje du får meir å be for, og takke for?

I morgon er jobben min å ha med meg ein student eller to i kyrkja. Om kvelden skal eg delta på "World Chat Party" (prateparty) på det internasjonale senteret her i byen. Der bruker det å vere god mat og høgt lydnivå, Eg blir ganske trøytt av å vere der i 3 timar, så det kan vere godt å slappe av litt på førehand. Dette er ein plass for å få nye kontakter. Det er mange japanarar som kjem for å snakke med utlendingar. Kanskje kan eg også få invitere nokre til julekonserten vi skal ha 5. desember.

God helg!

Ein søndag i Arashima

Sist søndag køyrde eg to gonger til Arashima kyrkje. På føremiddag var det Allehelgensgudsteneste. Bilete av avdøde kyrkjemedlemmer var stilte opp framme i kyrkja.

Namn og dødsdato vart også kunngjort, både munnleg og skriftleg. Eg tenkte at mellom dei to siste namna skulle mamma sitt namn ha stått...

 Også familiemedlemmer som ikkje går i kyrkja til vanleg, møtte opp denne dagen. For japanarar er det viktig å minnast og ære dei døde.

Desse borna kjem i kyrkja til vanleg. Denne dagen var dei der også til minne om bestefaren sin.

Etter gudstenesta var det minnestund ved urnekapellet, som ligg omlag 10 minutts gange frå kyrkja.

På veggen til kapellet står Jesu ord i Joh. 14,6: "EG ER VEGEN, SANNINGA OG LIVET. JESUS KRISTUS." Dette kapellet ligg i hjørnet av ein større buddhistisk gravplass. Dette er einaste plassen i området som har kors på grava.

Etter gudstenesta var eg heim og førebudde engelsk tolkning til ungdomsgudstenesta seinare på dagen. Det var ei god hjelp at eg hadde høyrt preika på føremiddagen.

Denne ettermiddagen og kvelden var vi fleire utlendingar enn japanarar. Men for første gong i den over 3 år lange historia var det ein ungdom frå Arashima kyrkje som var med. Og ho såg ut til å stortrivast. Ho har funne plass på fremste rekkje.

Etter gudstenesta var det middag for alle. Denne karen frå Nigeria har bytta ut pinnane med gaffel.

Det meste blir avgjort med "stein-saks-papir" (janken).

Vi hadde ei fin blanding av japanarar og utlendingar, kristne og ikkje-kristne. Eg kan telje 8 nasjonalitetar her: Japan, Kina, Nigeria, Mosambik, Kenya, Salomon-øyane, USA og Norge.
Dei aller fleste er studentar ved universitetet i Matsue.

15. november er det internasjonal gudsteneste her i Matsue, og eg håper at både desse og mange andre finn vegen dit. Idag byrja eg førebuingane, så eg trur eg skal komme i mål. Heldigvis skal eg ikkje preike denne gongen, men eg skal tolke frå japansk, og det er også ein jobb. Eg ser det som strategisk å gi frå meg litt av mine oppgåver etterkvart og la andre villige sleppe til.

I morgon går turen til Hiruzen Bible Camp på styremøte. Der skulle eg også gjerne ha gitt ifrå meg plassen min med glede...

Ein søndag i Kunming

Eg er endå ikkje ferdig med Kina-turen. Dagen etter eg møtte dei funksjonshemma på laurdagsskulen, var eg med på 10-gudstenesta og 12-gudstenesta i samme kyrkja. Trinity Church i Kunming har fire gudstenester kvar søndag, og i tillegg har dei også ei gudsteneste på laurdag for folk som ikkje kan komme på søndag.

Eg fekk utdelt øyretelefonar så eg kunne få med meg den engelske tolkning. Eg tok dei ikkje på i starten, for eg trudde at det var berre sjølve preika som vart tolka, men det viste seg at alt vart tolka, også bønene. Det er berre 10-gudstenesta som blir tolka til engelsk. I juni i år starta dei også med eiga gudsteneste på engelsk for utlendingar som bur i Kunming, og for studentar og andre som kan engelsk. Den byrja klokka tolv, men først til 10-gudstenesta.

Kyrkja har fleire etasjer. Gudstenesta vart overført på storskjermar i tre etasjer. Her er eit utsnitt tatt ifrå 2. etasje. Totalt har kyrkja omlag 1.500 sitjeplassar.

Kan du gjette kva som var opningssalmen? "Notane" står over teksten. Tonearten og takta er gitt:
Eb i 4/4. Talet 1 er grunntonen. Den som er god i DO-RE-MI, kan vel finne melodien. 1 1 3 3, 5- 5- ,
6 6 6 6, 5- 3- osv. Ja, nettopp: Det er salmen "Hellig, hellig, hellig".

Eitt av dei 6-7 kora deltok med song. Når dei har så mange gudstenester og har korsong på kvar av dei, må dei også ha fleire kor, slik at dei også kan få ein "frisøndag" innimellom.

Denne søndagen hadde dei gjestetalar frå Korea. Han vart tolka til kinesisk, og deretter til engelsk på mine øyretelefonar.

Etter ein liten lunsjpause i underetasjen med medbrakt rundstykke og yoghurt, var eg klar for den neste gudstenesta, som altså var på engelsk.

Eit nytt kor stiller opp, og syng på engelsk. "God will take care of you". Dei fleste i koret er kinesarar.

Denne lille kvinna med det store hjartet som eg skreiv om i forrige blogginnlegg, sat trufast nede ved døra og bad også denne dagen. Ho forstår ikkje engelsk, men ho er med for å be. Eg skulle gjerne ha fortalt kyrkjemedlemmer her i Japan om henne, også. Kanskje ho kunne inspirere nokre japanarar til å gjere det samme?

Etter gudstenesta var det å finne ein buss tilbake til Bjørg si leiligheit, der det snart skulle kome gjestar. 

Heldigvis hadde eg Bjørg som guide, så vi fann rette bussen og rette inngangen til den rette blokka.

Dette er utsikta ifrå Bjørg si leiligheit. Ho har nokre tusen naboar. Dei som kom på besøk denne dagen, kom litt lenger ifrå. Ho kallar dei sin eigen familie. Dei skulle feire 44-årsdagen til sonen i familien. Det er forresten også han som eig leilegheita som Bjørg leiger, så han kjenner seg litt husvarm. Han tok likegodt over heile kjøkkenet.

Han trylla fram mykje godt. Sjølv om vi var seks personar som åt, hadde Bjørg og eg lunsj i fleire dagar etter av restane.

Her er vi alle: Fødselsdagsbarnet med mor, niese og søster, og vi to norske.

Til eit gjebursdagsselskap høyrer det også med kake. Men denne var ikkje heimelaga!

Søndagen starta med salmesong, og dagen vart også avslutta med kinesiske salmar.

Det var kjekt å få treffe nokre av vennene til Bjørg, ikkje minst dei ho kallar sin familie.