Besøksrunde og gjensyn

Andre påskedag hadde eg endeleg fri så eg kunne ta med påsketuristen litt rundt på gamle trakter. Første stopp var Hiruzen Bible Camp. Der traff vi mellom anna Katsuhiro Igi, som var i Norge hausten 2008. Han jobbar ikkje lenger på Hiruzen, men han og kona hadde tatt turen heilt ifrå Tamashima for å helse på Norgesgjesten.

Etter medbrakt lunsj på leirplassen var vi nedom Hiruzen kyrkje, før vi køyrde vidare mot Tottori.

I Tottori tenkte eg å vise kvar eg budde frå 1995-97, men huset var borte! No er det blitt parkeringsplass der. Men husa rundt om var stort sett som før. I dette huset (som ikkje er der lenger) hadde eg i løpet av dei to åra bortimot hundre born innom på Sing Song barnelag - men ikkje samtidig, altså!
Vi fekk også omvisning på arbeidsplassane til ekteparet Yamashita, som også var i Norge ilag med Igi hausten 2008. Den gongen besøkte dei også mamma på sjukeheimen og song for henne. Bileta nedanfor har eg fått av Kolbjørn Gjære. Han hadde hjelpt meg å omsetje nokre av songane deira til norsk, og fekk møte dei denne dagen.

Songstund på rommet til mamma på Ørskog sjukeheim i oktober 2008. Frå venstre: Manabu Yamashita, Sachiko Yamashita og Katsuhiro Igi.

Og her er også to tidlegare Japanmisjonærar med.

No hadde familien Yamashita bedt oss på middag 2. påskedagskvelden. Og mor til Manabu diska opp med sukiyaki og sushi! 

Denne dama har i alle dei år, frå eg var i Tottori, skrive julekort til mamma, så lenge ho levde, og i dei seinare åra til søskena mine. Mannen var den første som vart døypt etter at misjonærane kom til Tottori og starta arbeid der.

Heile familien er glad i Norge.

Vi overnatta hos Lea Lukka, som er misjonær i Tottori, og neste morgon køyrde vi til Kobe, der Lea skulle på eit møte etter lunsj, og eg skulle på eit møte onsdag. Der var fleire av prestane som også var på møte den dagen, og her fekk ho helse på sjølve kyrkjepresidenten eit halvt minutt før han hasta vidare til sitt møte.

Med Herr President Hideki Matsumura

Ute på Aotani kyrkje sin parkeringsplass (jaudå, eg hadde spurt om lov til å parkere der...) traff vi Urara Masaki.

Så gjekk turen vidare til Osaka, men då let eg bilen stå. Aotani i Kobe er det lengste eg vågar å køyre ifrå Matsue. Til Osaka er det lettare å ta toget.

Ifrå 37. etasje i Crystal Tower hadde vi bra utsikt over byen nord for slottsparken. Vi fann til og med blokka der Kita-Osaka kyrkje held til, og der eg budde frå 1998-2004.

Pastor Hirano i Kita-Osaka tok imot oss og viste oss kyrkja, som eigentleg var fort gjort, for det er ikkje så stort rom. Men han fortalde med iver og glød om den indonesiske gudstenesta dei har der, og kor flinke indonesarane er til å få med seg fleire. Det har også smitta over på dei japanske kyrkjemedlemmene, og fleire har byrja å lære seg indonesisk for å vere med på desse gudstenestene. Hirano har sjølv vore misjonær i Indonesia og er glad for at kyrkja hans kan brukast også av den indonesisk-talande forsamlinga.

Vi avslutta dagen ilag med mi veninne Yoko ute på ein okonomiyaki-restaurant eg brukte å gå på då eg budde i Osaka. Og smaken med ost og mochi (riskake) var like god som for ti år sidan!

Siste kvelden i Kobe var alle Norgesgjestane igjen samla, og Ingebjørg og eg spanderte japansk pizza på dei (og  oss sjølve).

Torsdag morgon var dei klare for avreise til flyplassen, og eg kom meg etterkvart avgarde tilbake mot Matsue. 

Og påskegjestane er allereie heime, sikkert framleis fulle av inntrykk som det tek ei tid å sortere. Og her er livet litt meir tilbake til normalt igjen...

Traktortreff ved rismarka

 

Skjærtorsdag hadde eg med påsketuristen på eit møte i Arashima kyrkje. På veg heim såg ho ein traktor ho ville ha bilete av. Medan vi stod der, dukka plutseleg eigaren opp på moped etter lunsjpausen sin. Dei to byrja å snakke, men sidan dei ikkje hadde noko felles språk, måtte eg trø til som tolk.
Han spurde om han kunne ta bilete av oss til bloggen sin, og då kunne eg fortelje at eg også har blogg. I lommeboka hadde eg eitt visittkort att, som eg ga han. To dagar seinare fekk eg e-post med bloggadressa hans, og der hadde han skrive om møtet med dei norske søstrene. Han presenterte meg også som misjonær for Norsk Luthersk Misjonssamband, slik det står på kortet. Bra reklame!

I mailen skreiv han at han hadde observert bilen min også på laurdag (påskeaftan), og det stemde, for då hadde vi vore på kotoøving ikkje så langt der ifrå.

Kan du lese japansk, kan du ta ein titt på risbonden sin versjon av traktortreffet:

農民のブログはこちらです：
Risbonden sin blogg

Påskeferie?

I Norge har skuleelevar og lærarar noko som heiter påskeferie. Det er det lenge sidan eg har hatt. For påske er ikkje først og fremst ferie, men ekstra mykje arbeid for den som er tilsett i kyrkje eller misjon. Det skulle berre mangle, for det er no Jesus som er grunnen til at vi har påske. Og det må så mange som mulig få vite.
Ei av dei som tok påskeferien og kom til Japan, var søstra mi. På biletet ovanfor er ho på tenåringsgruppe på påskedag morgon og snakkar med to andre søstre.

Men la oss først gå eit par dagar tilbake:

På langfredag, som er ein heilt vanleg dag her i Japan, hadde vi som vanleg Bible Club, der temaet var "Pilatus i møte med Jesus". Sidan eg hadde fått kokke heilt ifrå Norge, måtte det bli noko norsk mat, og alle såg ut til å like fiskegrateng.

Laurdag var påsketuristen med meg på koto-øving, og gamlemor på 90 år heldt henne med selskap medan vi andre øvde. Her går det mest på fingerspråket.

Og så var det gjesten sin tur...

På påskedag kom det fleire nye til kyrkje. Denne amerikanske jenta til venstre er ikkje berre på besøk, men har kome til Matsue som engelsklærar, og noko av det første ho gjorde, var å søkje på internett for å finne ei kyrkje. Også ei koreansk kristen jente hadde nettopp kome til Matsue og hadde funne vår kyrkje. Så flott å få fleire kristne utlendingar her!

I samtale med presteparet i Matsue.

Som sagt hadde ikkje eg påskeferie, men derimot mykje å førebu fram til påskedag. Så eg brukte all ledig tid til å førebu preike, omsetje preika frå engelsk til japansk, og lage powerpoint og førebu songane. Eg kom i mål, og rakk til og med å ete før gudstenesta, takka vere påsketuristen som laga mat. Kveldens internasjonale gudsteneste vart forresten ei positiv overrasking, med mange nye ansikt.

Biletet viser nesten alle som var med. For første gong i historia var der to med etternamn Valbø. Hittil har eg vore den einaste i landet med det namnet.
Til saman var vi 30 personar, og 10 var med for første gong. Ei ikkje-kristen jente hadde fått med seg fem av sine venner! Truleg var det første gong fleire av dei høyrde kristne songar og bodskapen om Jesu død og oppstode.
Takk for alle som har vore med og bedt!

Etter at kveldsgudstenesta var slutt, kunne min "påskeferie" starte. Det vil seie, 2. påskedag er alltid ein måndag, og måndag er vanlegvis fridagen min. Så no er det tid for litt sightseeing. Men det blir på neste blogginnlegg.

Ny start

På kaka står det おめでとう(omedetou), som betyr gratulerer. Det var ikkje ei lita kake, heller, men omtrent 1 meter lang. Og kva var det vi feira?
Eg har hatt ein lang dag i Izumo kyrkje. På gudstenesta var det markering for dei som byrjar på ny skule. Det var forbøn for ei jente som skal byrje på ungdomsskulen og ein gut som skal byrje på vidaregåande. Men høgdepunktet var dåpen. Det var ei overrasking for meg. Ei av damene i den engelske bibelklassa hadde endeleg tatt steget!

Det har tatt mange år for henne. Men ho har høyrt mykje om Jesus heilt ifrå ho var liten. No var det siste sjanse for henne å bli døypt før Maekawa flyttar, og ho var redd ho berre ville utsetje det på ubestemt tid dersom ho ikkje vart døypt no.

Idag var det også avskjed for prestefamilien Maekawa, som om to dagar flyttar til Kobe. Der skal Maekawa ta over som prest i Aotani kyrkje, der noverande prest går av med pensjon. I Izumo får dei ein evangelist som blir ferdig på seminaret i juni. Fram til han er klar i juli, får dei hjelp ifrå andre plassar.

Det vart dekka langbord med mange forskjellige rettar som folk i kyrkja hadde tatt med. Her var det berre å forsyne seg!

Det var mange som ville ha ordet, og det var mange gode ord både til og frå familien Maekawa. Her er det yngstemann som takkar for seg. Han skal byrje i 5. klasse på ein skule i Kobe.

Eldstemann, som er blitt høgare enn far sin, skal byrje siste året på ungdomsskulen.

 

Her fekk eg også vere med på familiebilete.

Mange var komne idag for å ta avskjed med prestefamilien.

Etter avskjedsstunda møtte mine trufaste bibelklassemedlemmer opp. Ho som vart døypt i dag, fekk fortelje meir om kvifor ho ville bli døypt. Dei to kvinnene har vore veninner frå dei gjekk på ungdomsskulen, og dei byrja å gå på ungdomsklubb ilag. No er det berre éin igjen i denne gruppa som ikkje har tatt imot Jesus. Ver med og be for han at den Heilage Ande viser han at han også treng Jesu frelse!

Ein ny start, både for dei som skal flytte, dei som skal skifte skule og dei som skal byrje å arbeide på ein ny plass. Men også for ho som vart døypt vart det ein ny start, eit nytt liv med Jesus.

I kveld vart det for ein gongs skuld blogg FØR Facebook! Og det er eg ganske fornøgd med :)

"Internasjonalt fellesskap" og andre artiklar

 - Når eg set meg i bilen etter gudstenesta, kjenner eg alltid at det var godt at eg kom, seier Naoki, ein av dei ikkje-kristne ungdommane som bruker å komme på den internasjonale gudstenesta.

På biletet sit han til høgre. No er han allereie ferdig ved universitetet og har reist frå Matsue, men eg håper han vil finne ei kyrkje der han kan få høyre meir. Dei andre som er med i intervjuet, er f.v. Sakina og Grace. Shinya i bakgrunnen vart intervjua til artikkelen "Populær samlingsplass", så han fekk ikkje seie så mykje denne gongen.

Mars har vore månedens misjonsland, og vi har hatt fleire artiklar både i Utsyn og på NLM si heimeside. Det eg har skrive, finn du nedanfor. Har du ikkje fått med deg dette, har eg samla artiklane for deg her. Klikk på lenkjene for kvar artikkel:

Frå Valentin-sjokolade til å elske våre fiendar

Populær samlingsplass

Gode medarbeidarar i Matsue

- Imponert over studentane

Internasjonalt fellesskap

Jaudå, eg har visst jobba i mars...

Misjonærbesøk

Når eg er i Norge, er det ofte eg sjølv som er misjonæren som er på besøk. "En levende misjonær på bedehuset" song ein av mine yngre misjonsvenner då eg kom på besøk til dei på Godøya. Denne helga er det vi her i Matsue som har hatt besøk av ein japansk misjonær. Maki Ikegami er utsending frå VJELK (Vest Japan Evangelisk Lutherske Kyrkje) til Hong Kong og Macao. Der har ho vore i vel 1 1/2 år, og no er ho heime på ein kort informasjonstur. Før helga var ho med på VJELK sitt årsmøte, og frå laurdag til søndag i Matsue. Frå idag til torsdag er ho med på ungdomsleir, og neste søndag er det misjonsmøte i Kobe. Så skal ho til Finland for å vere med på ein ungdomskonferanse der, før ho reiser tilbake til Hong Kong. Før eller etter Finland rekk ho også såvidt ein tur til Tokyo for å treffe foreldra sine.

For å gjere det heilt klart: Det er ikkje eg som har laga maten ho et. Det var gåve frå ein i kyrkje som driv fiskebutikk. Og då fekk eg også nyte godt av godene:

Her var det mange delikatesser. For Maki var det ekstra stas å få ekte japansk mat, etter å ha vore borte frå landet i bortimot 2 år.

Søndag hadde Maki ei helsing under gudstenesta, medan ein tidlegare misjonær heldt preika.

Yoshiharu Hirano er no prest i Kita-Osaka, men har tidlegare vore i Indonesia med familien i 7 år. Han har dei siste åra vore leiar i ytremisjonskomiteen.

Ikkje nok med at vi fekk to misjonærar på taleoppdrag, men også ei tredje dukka opp på misjonsmøtet på ettermiddagen. Machiko Chigane (t.v.) har vore misjonær i Indonesia i 14 år. Etter ho kom heim, har ho vore evangelist i VJELK-kyrkjer, men no er ho pensjonist og bur i nærleiken av Oda.

Hirano fortalde ifrå si tid i Indonesia. Dei var sende til det fattigaste området, på øya Kalimantan (Borneo). Då ein av ungdommane der sa at han i framtida ville reise til Japan som misjonær, tenkte Hirano i sitt stille sinn at det ville no vere umulig økonomisk. No er det gått 30 år, og han har fått sett frukter av arbeidet. Ei som han døypte som barn på Kalimantan, er no misjonær i Tokyo, og ein han underviste på seminaret i Indonesia, er no misjonær i Osaka. For to år sidan starta denne indonesiske pastoren gudsteneste for indonesarar i Kita-Osaka kyrkje, der 20-30 samlast kvar gong.
- For 30 år sidan kunne eg ikkje tru at dette var mulig, seier Hirano, men når Gud kallar, vil han også opne veg sjølv om vi manglar mykje. Bøn er det aller viktigaste. Og når vi gir, har Gud lova å opne himlens sluser. Det finst ingen større lovnad enn Jesu ord i Matt. 28, 18-20.
Han siterte også Ole Hallesby som har sagt at det finst ikkje større bønnesvar enn for dei som ber for misjonærane. Han understreka også at det er eit privilegium å vere misjonær fordi så mange ber for ein.

Så var det den unge misjonæren sin tur å dele. Ho innleia med ei lang frase på kantonesisk, som ingen forstod så mykje av, men det høyrdest iallfall kinesisk ut, før ho slo om til japansk igjen.
- Takk for forbøn. Eg veit at eg ikkje er åleine, men det er godt å møte dykk ansikt til ansikt!

Ho ga uttrykk for at ho trivst, sjølv om ho har felt mange tårer over det kantonesiske språket.
Samtidig med språkstudiet er ho også med i kyrkja sitt arbeid, og ho føler ho er blitt godt tatt imot.
- Eg kan ikkje rapportere at eg har starta noko nytt, men eg har heller ikkje tenkt at eg vil reise heim, sa ho.
Ho har sett seg tre mål for den første perioden:
1) lære å kjenne kultur og levemåte
2) lære seg språket (kantonesisk)
3) bli kjent i kyrkja og delta i fellesskapet

VJELK er eit lite kyrkjesamfunn, og kyrkja har allereie for få arbeidarar. Mange japanske kristne undrast kanskje på kvifor VJELK har sendt Maki til Hong Kong, der prosenten av kristne er høgare enn i Japan. Likevel er det eit kall og eit oppdrag vi har fått til å gå utanom landet sine grenser med ein grensesprengande bodskap.
For meg med NLM-bakgrunn var det ekstra sus over salmesongen når vi song på japansk "Din rikssak, Jesus, være skal min største herlighet" og "Skund deg, Guds folk, ditt høge kall fullenda".

"Syng fagnadbodet, bodet om fred.
 Bodet om Jesus, det folkeslaga gled"!

Det er vår. No er det heller ikkje lenge til sakuraen er i full blomst. Guds rike skal også blomstre. Og i Guds rike tek våren aldri slutt!

Å fylle femti...

Det kan vere ei påkjenning å fylle femti år i Norge. Her i utlandet kan det heldigvis gå litt stillare føre seg. Men samtidig er det no litt kjedeleg dersom ingen veit du har stor dag, heller, då. Eg har fått sånn passeleg oppmerksomheit, og det er vel nok. Men eg hadde no rekna med at namnet mitt kom både i Sunnmørsposten og lokalavisa, men det hadde det visst ikkje, nei. Eg står no framleis i folkeregisteret, men dei har kanskje ikkje funne utlandslista... Biletet ovanfor viser den framleis unge misjonæren, dagen etter den store dagen.
I helga hadde eg ikkje tid til å feire meg sjølv, for eg var fullt opptatt med å førebu den internasjonale kveldsgudstenesta. Og i tillegg hadde eg pressa inn ein filmkveld på laurdagen. Ei av studentane ville gjerne sjå filmen "Dei ti bod" (om Moses), og då bestemte vi å ha ope hus. Grunnen til at vi valde denne kvelden, var at det var siste sjanse for ein av studentane som reiser.

Ein kvit vegg i enden av kjøkkenet fungerte som kinolerret. Filmen varte i nesten fire timar, og med middagspause og ein ikkje-planlagt kakepause og samtale om filmen etterpå, vart det ein lang kveld. Alle hadde med seg det dei ville ete til middag/kveldsmat. Men at eg skulle få kake, hadde eg ikkje forventa.

Det var ei som eg hadde feira femtiårsdagen til i februar som hadde kjøpt med seg kake.

Tusen takk, Yumiko!

Søndag hadde vi besøk av Machiko Chigane som talte på føremiddagsgudstenesta. Vi jobba ilag i Kita Osaka i to år. No er ho pensjonist, men tok på seg dette preikeoppdraget. Etter gudstenesta var fleire frå kyrkja ute og åt lunsj.

Her er litt av maten. Det var buffet (som dei her kallar "viking style"), så det var berre å forsyne seg så mykje ein ville. Til den nette prisen av ca 65 kroner.

På kveldsgudstenesta denne gongen var vi ikkje så mange, men eg håper dei alle fekk med seg noko heim av evigvarande verdi. Temaet for gudstenesta var "Kva er kjæleik?"

Etter at eg kom heim i 22.30-tida, logga eg meg på Skype for å ta imot eventuelle helsingar, og eg hadde endeleg tid til å opne brev og pakkar, og starte å lese gratulasjonar på Facebook. (Idag, tre dagar seinare, trur eg at eg endeleg har kome gjennom alle...)

Måndag hadde eg endeleg tid til å feire meg sjølv, og då kom Kari Opperud frå Nima ein tur. Først hadde vi lunsj på hotell igjen, eit anna enn dagen før, der vi kunne ete i 90 minutt for ca 60 kroner. Deretter var vi innom i plommeparken og fekk tatt litt fotografering.

Dette er plomme. Sakuren kjem seinare.

 

 

Kari hadde også med seg blomster til meg. Tusen takk, Kari! Elles feira vi kvarandre, også, sidan ho også snart har stor dag.

Og her er damene.

 Takk for alle helsingar frå fjernt og nært! Og hadde det gått deg hus forbi, tek eg gjerne imot helsingar heretter, også!