Sunday, April 1, 2018

Påskedag på ei kongegrav

Første påskedag er snart slutt her i landet. La meg sjå litt tilbake på ei innhaldsrik påskehelg.

Skjærtorsdag var det ikkje møte, men mange samlast likevel i Arashima kyrkje for å ta avskjed med pastorparet, før dei tok fatt på den lange vegen til Chiba. Eg hadde med fire ungdommar frå Matsue.
 Aika har vore som ei mor for desse ungdommane. Ho har spela piano, laga og servert middag og rydda opp etter oss når vi har vore der på ungdomsgudsteneste.

Fredag føremiddag hadde eg bibelklasse i Matsue kyrkje med langfredagstekst, og om kvelden fekk eg med ei av utanlandsstudentane på kveldsgudsteneste i den samme kyrkja.

Og så fekk eg overnattingsgjest, ja, - ei jente frå Korea som var student her for fem år sidan.

 Her er vi på laurdag morgon. Ho vart også med på Bible Club på ettermiddagen.

Dei fleste som var med i Bible Club for fem år sidan då ho var her, har no reist, men her var iallfall nokre ho kjende.
Jenta framme til venstre studerer lenger nord i landet, men var heime på vårferie. Ho hadde mange spørsmål etter å ha lese teksten om Jesu gravferd og oppstode.

1. påskedag:

Idag var eg tidleg oppe for å lage frukost og køyre gjesten til stasjonen. Før eg for til kyrkje, hadde eg litt tid for meg sjølv  Sidan det er flaggdag i Norge, kom eg på å ta fram flagget som vanlegvis blir lufta berre til 17. mai. "Den vesle Bibel" på veggen og korset i det norske flagget er eigentleg ein fin kombinasjon!
 Idag var det første arbeidsdag for Megumi Takahashi i Arashima. Det vil seie, det var første dag for henne å stå på talarstolen, men preika hadde ho nok jobba mykje med på førehand.

 Prat over ein tekopp etter gudstenesta. Studenten frå Eritrea var med meg frå Matsue. Det er kjekt når ungdommane vil bli med til kyrkje. Min jobb idag var å vere organist og tolk.

Etter kyrkjetid gjekk vi opp på ein haug nær kyrkja, der kirsebærtrea var i full blomst.




Denne plassen er eigentleg ein historisk gravhaug over ein konge. Nede på flata er der også ein stor gravplass, der kyrkja har eit lite urnekapell i hjørnet av den buddhistiske gravplassen. (Altså ikkje kyrkjegard...)
Vi snakka litt om dette at vi var på grava til ein konge. Men grava til Kongen vår med stor K, den grava er tom! Det har vi både høyrt og sunge om idag. Det er grunnen til at vi kan ønskje kvarandre "God påske", - eller "Happy Easter". Her er ein liten filmsnutt frå toppen av haugen:


Då eg kom heim, sat det ein liten gut og ein pappa på trappa ved parkeringsplassen min. Eg helsa "Konnnichi wa", og faren sa at guten måtte svare, men det var visst for flaut. Så istaden presenterte eg meg for faren og lurte på om dei budde her. Jau, dei har nettopp flytta inn i 2. etasje, to dører bortanfor meg. Eg har såvidt sagt hei til kona i forbifarten. Det verkar som om det er koselege folk, så eg håper å bli betre kjende med dei og dei to små gutane deira.

Medan vi var på gravhaugen, tenkte eg at vi kristne som var der, burde ha fortalt folk kva påske er. Dei fleste kjem ikkje i kyrkje og kjenner heller ingen kristne. Men sjølv om dei ikkje kjem på påskegudsteneste, har eg hatt mange samlingar med ikkje-kristne i løpet av veka. I fleire av klassene har vi lytta til songen "Watch the Lamb" (Sjå på Lammet), og eg har vist dei korleis dei kan finne songen med video på internett. Ei av damene i Nima sende meg ei melding idag med overskrifta "Gledeleg oppdaging!"
"Eg har sett "Watch the Lamb" på YouTube. Eg tenkte at det kanskje står i Bibelen om denne mannen som måtte bere korset i staden for Jesus, så eg leita. Det er Simon frå Kyréne, ikkje sant? Og denne songen uttrykkjer kjenslene hans, ikkje sant? Eg er så glad fordi eg oppdaga det!"

På linken nedanfor kan du også sjå og lytte. "Watch the Lamb". Songen startar med at far og gutane er på veg opp til Jerusalem for å ofre i påskehøgtida, og gutane er med for å passe på (watch) lammet. Men under alt oppstyret i Jerusalem kjem lammet bort frå dei, og gutane er lei seg. "Far, tilgi oss, - lammet sprang sin veg."  Songen sluttar slik:

Pappa, pappa, 
kva er det vi har sett her?
Det er så mykje 
som vi ikkje forstår.
Så eg tok dei i armane mine, 
og vi snudde oss og såg mot korset. 
Så sa eg: "Kjære barn, sjå på Lammet!"

No er det heller ikkje bruk for noko offerlam, for Jesus på korset er det verkelege offerlammet, Guds Lam, som tek bort verda si synd. Sjå og høyr songen her: Watch the Lamb

I Johannes openberring er Jesus skildra som eit lam som ser ut som om det har vore slakta. Altså, Lammet var blitt levande igjen. Jesus stod opp frå dei døde etter å ha fullført frelsesverket.

Og eg såg eit lam som stod midt på trona,
mellom dei fire skapningane og i krinsen av dei eldste, 
og det såg ut som lammet var slakta.
Og dei song ein ny song: 
Verdig er du til å ta imot boka
og bryta segla på henne.
For du vart slakta,
og med ditt blod har du frikjøpt for Gud
menneske av alle stammar og tungemål,
av alle folk og folkeslag.  
 
                                                               (Joh. op. 5, 6a og 9)





Wednesday, March 28, 2018

No livnar det i lundar

"No livnar det i lundar, no lauvast det i li."  For to veker sidan hadde eg min siste skitur for sesongen, og denne måndagen var eg på årets første fjelltur her i Matsue.
 I fjor budde eg i Bregnevegen, men her var det fleire bregner enn det var der.
 
Vår i Japan betyr avslutning og ny start for mange. På palmesøndag var det ei forbønsstund i kyrkja for borna og dei unge ungdommane som skal byrje nytt skuleår i april, og ei av dei byrjar også på ny skule.

 For pastor Ishimaru sjølv var det siste gudsteneste han hadde i Arashima, før han, kona og hunden flyttar til Chiba (nær Tokyo) i morgon.

 Sidan det ikkje blir langfredagsgudsteneste i Arashima denne påska, valde pastoren å bruke teksten for langfredag på palmesøndag. Og det var som vanleg ei god og grundig preike, og eg merka han verkeleg ville gi det beste sidan det også var siste gong, og der var fleire ikkje-kristne som kom for å vere med på avskjeden. Med biletet av Luther som preikar og peikar på den krossfeste Jesus, understreka han korleis han har ønska å peike på Jesus, og kva som må vere sentrum i forkynninga vår.
 
Etter gudstenesta var det mat og avskjedshelsingar. Alle sa nokre ord til pastorparet i tur og orden.

Begge to er musikalske. Aika sit oftast bak pianoet, men denne dagen song dei duett. På påskedag
er dei allereie på plass i Shinden kyrkje i Chiba, så då er det min tur til å spele på gudstenesta i Arashima.
Dei vil bli sakna!

Den nye arbeidaren i Arashima kyrkje heiter Megumi Takahashi. Det er ho som står i midten på biletet nedanfor.
På årsmøtet for WJELC forrige veke vart nye arbeidarar presenterte. Dei to til høgre er ferdige på det teologiske seminaret til sommaren og er plasserte som evangelistar, og Megumi i midten har gått to år på bibelskulen og kjem altså til Arashima. Til venstre har vi Karoline og Marius Bergersen som blir ferdige på språkskulen til sommaren og skal byrje som områdemisjonærar frå hausten.

 På årsmøtet vart også ein ung mann ordinert til pastor. Han heiter Yuushi Matsumura, og er son til ein tidlegare kyrkjepresident.

Kvar gong det er ordinasjon, er det fast program at forsamlinga syng "Skund deg, Guds folk, ditt høge kall fullenda." Orda er sjølvsagt litt forskjellige frå den norske versjonen, men songen minner meg likevel alltid om ei misjonærvigsle i NLM.



Det er vår, og det er påske. Her i Japan er det ganske ukjent blant dei som ikkje er kristne, I Norge er det påskeferie, men slikt har vi ikkje her. I år klaffar det akkurat at skulane sin vårferie overlappar påsketida. 
Å ha engelskklasser rundt påsketider gir muligheiter til å fokusere ekstra på bibeltekstar og songar som handlar om Jesu liding, død og oppstode. I går var eg i Nima. Der lærte eg dei mellom anna å synge etter lydskrift. Japanarar bruker ofte sitt eige lydalfabet som lydskrift på engelske ord, og då blir det ofte feil uttale.  
 

Dei var ikkje så mange i går, men det var ivrige damer dei som var der. Ei av dei sende meg ein sms idag: "Takk for at du lærte oss engelsk lydskrift i går. Frå no av skal eg aldri bruke katakana (japansk lydskrift) meir!" Og songen er altså "Det gamle, ærverdige kors". Måtte dei få bruk for bodskapen i den songen.

Fredag skal eg ha engelskklasse i Matsue kyrkje på føremiddagen. Idag fekk eg ei melding frå ei som har vore med tidlegare då gutane var små. Ho jobbar no som lærar, men no er det altså skuleferie. Ho spurde om ho og gutane kan få kome på klassa på fredag. Så kjekt når dei spør sjølve!

Og så fekk eg melding frå ei koreansk jente som studerte her for nokre år sidan og var med på Bible Club. Ho kjem ein tur på besøk til Matsue og lurte på om ho kan få overnatte hos meg. Så då får eg uventa helgabesøk. Vi har Bible Club på laurdag ettermiddag, så eg håper ho har tid til å vere med på det, også. Kjekt med overraskingar, iallfall no når eg ikkje har det altfor travelt.

Kirsebærblomstringa er eit sikkert teikn på at våren er komen. Eg var ein snartur ut og tok dette biletet i ettermiddag.
Sidan det blir nye arbeidarar i begge dei to næraste kyrkjene (Matsue og Arashima) frå april, blir det ein del forandringar i arbeidssituasjonen min, også, så eg er litt spent på det. Når det gjeld Bible Club, har vi heller ikkje landa på ei tilfredsstillande ordning endå. Så her er framleis ein del usikkerhetsmoment. Eg er takksam for forbøn.

God påske!

Monday, March 19, 2018

Litt av kvart å feire


Det er ikkje dumt å ha gjebursdag på ein fredag. Det betyr at eg kan ha selskap både morgon og kveld utan eingong å invitere til selskap.
Til Bible Class på føremiddag hadde eg prøvd meg på noko eg ikkje hadde gjort før. Som Pippi seier: "Det har eg aldri gjort før, så det klarer eg sikkert!" Tidlegare i år fekk eg eit halvt kilo marsipan frå nokre norske venner som hadde overskot etter julebaksten. Og no fekk eg ei anledning til å prøve meg som konditor. For å seie det sjølv, så vart kaka ganske vellukka, men pynten vart veldig enkel sidan det var såpass seint på kveld. Neste prosjekt blir vel å øve på å lage marsipanrose.

Eg steikte to små bløtkakebotnar istaden for éin, så då har eg ei lita kake i frysaren til ei anna anledning. Sidan vi var berre fem personar på bibelklassa, gjorde eg noko så ujapansk som å spare att eit stort stykke til gjestane eg skulle ha neste dag.
 I tillegg til å feire gjebursdag den 16., hadde eg eit større jubileum dagen før. 15. mars var det nemleg 25 år sidan eg landa på japansk jord for første gong. Utruleg kor fort tida går. Eg er ikkje SÅ gammal endå, og kjenner meg ikkje så erfaren som misjonær, heller.

Eg var litt spent på om nokon på Bible Club ville hugse på dagen min, men Facebook er no ein god påminnar, så dei fleste visste det før dei kom. Og den første som kom inn døra, kom med denne fine blomsten!


Eg har berre hatt kunstige blomster i denne vasen i lengre tid, men hadde lyst å kjøpe meg nokre friske blomster no når det er blitt vår. Men så tenkte eg, - eg ventar til over gjebursdagen, i tilfelle nokon kjem på å gi meg blomster. Så no står denne og lyser opp, og sprer søt duft i heile rommet.

Eg var litt nervøs denne ettermiddagen, for påmeldinga til Bible Club vart fleire enn eg hadde rekna med. Til naboen hadde eg sagt at vi truleg vart under ti i mars, men no vart vi 14, og i tillegg kom det ei som ikkje var påmeldt. Før dei kom, gjekk eg ned for å melde nabovarsel, men sidan dei ikkje var heime, skreiv eg ein lapp og putta i dørsprekka. Eg beklaga at det truleg kom til å bli litt bråk, men lovde å sende dei heim kl 22. Eg trur det gjekk bra. Har iallfall ikkje høyrt noko klage etterpå, og heller ikkje banking i taket.

Under bibelstudiet var det iallfall brukbart stille. Her jobbar dei med Jesaja 53.

 Det ser ut som om dei er glade for å kunne vere i leiligheita mi igjen. Ei av jentene var på Bible Club for første gong.

Denne kvelden fekk eg kake, som vi delte etter bibelstudiet. Det vart ikkje store stykket på kvar, men iallfall ein smakebit.
Det er kjekt å bli sett pris på, men det vart litt ekstra oppvask. Etter at dei andre var gått heim, brukte eg tid på å lese helsingar på Facebook (noko eg endeleg vart ferdig med i går...), så oppvasken fekk vente til laurdag føremiddag.

På laurdag ettermiddag fekk eg besøk av denne guten. Han fylte 5 år tidlegare i mars, så vi hadde selskap ilag. Han hadde med seg ei heil boks med bilar.
Viss nokon meiner dei har sett gensaren min før, så stemmer nok det. Han er minst 25 år gammal, men eg har ikkje hatt hjarte til å kaste gensaren sjølv om han er blitt litt sliten her og der. Og dama som har gensaren på seg, har også blitt litt meir sliten med åra. Eg kjenner det både her og der.

 Eg var utan tvil yngre for 25 år sidan. Her ilag med mamma på avskjedsfesten på Sjøholt bedehus i mars 1993.

Tilbake til Matsue 17. mars 2018:

Det vart gjenbruk av dei fem lysa som var på kaka som eg fekk kvelden før, og det passa bra for ein femåring. Eg håper også at både han og foreldra kan bli kjende med "Den usynlige vennen". Femåringen må få hjelp til å lese, så då får mor eller far også bli kjent med Pelle, Jonatan og Jesus!

Liljene som eg fekk på fredag, opnar seg meir og meir for kvar dag. Særleg kvikkar det opp på ein regnfull måndag.

Og har du gløymt å gratulere meg, er det ikkje for seint... ;)







Wednesday, March 7, 2018

Vår og avskjed

Snøen er borte, og plommetrea har byrja å blomstre. Våren er på veg. Det er ei fin tid i Japan, men det er også tid for å ta farvel. Sidan fleire blir borte i mars, byrja vi avskjedssesongen allereie på den internasjonale gudstenesta i februar. Omtrent halve forsamlinga var folk som skal reise.

Frå venstre har vi studentar som er blir ferdige på universitetet i mars. Dei fleste reiser frå Matsue, og nokre av dei reiser også frå Japan og tilbake til heimlandet sitt. Til høgre har vi pastorparet Ishimaru i Arashima, som flyttar til Tokyo i slutten av mars.
Scott og ein tidlegare student bad for dei som skal reise eller skal ut i arbeidslivet.
Her er dei som var med denne kvelden. Det blir eit tomrom etter dei som reiser, men vi håper også det kjem nye, både utanlandsstudentar, engelsklærarar og japanske studentar når vi startar opp igjen i april.
Nokre dagar etter gudstenesta reiste Carmella og Scott til Florida med tretten studentar på den årlege studieturen dei arrangerer. Fleire som har vore med på Florida-opplegget tidlegare år, har byrja i Bible Club og vore med på internasjonal gudsteneste når dei har kome tilbake til Japan, og nokre er også blitt kristne. Be gjerne for dei som er i Florida no!

Det blomstrar i Matsue

Sist søndag var det meir avskjed. Då hadde vi med ungdommane til Arashima kyrkje, der pastor Ishimaru og kona hadde den siste ungdomsgudstenesta med oss.
 Arashima kyrkje har vore ein populær samlingsplass, der vi har fått mat både for sjel og lekam.
Heldigvis kom vi på i tide å samle inn pengar til ei takk til dei for alt dei har gjort for ungdommane i Matsue.
 I dette biletet er det action!

Velfortent!

Dei vil bli sakna i Arashima, men ein kyrkjelyd i Tokyo ventar på dei, og ei ung dame som har gått to år på bibelskulen, vil bli den nye arbeidaren i Arashima, med pastor Matsumura i Yonago som ansvarleg prest. Han blir truleg også min koordinator i staden for Ishimaru.
Også i Matsue kyrkje blir det arbeidarskifte frå april. Eg reknar med at dei internasjonale gudstenestene og engelsk bibelklasse kan halde fram som før.

Igår var eg til Nima igjen for å undervise engelsk bibelklasse. Her er nokre glimt ifrå kveldsklassa.

Kvar månad lærer eg dei ein ny song eller salme på engelsk. Igår lærte dei "The Old Rugged Cross". Ei av damene sender meg ofte e-post og fortel at ho høyrer på YouTube kvar dag og syng ein av songane ho har lært. Så då skjer det også noko imellom klassene.

Av og til er det godt å gjere noko heilt anna. Komande laurdag skal eg delta i ei bordtennisturnering. Og det er ikkje noko vanleg bordtennis, heller. Her skal vi nemleg spele med tøfler!
Sidan eg vart utvald til å vere med på plakaten, tenkte eg at dette hadde eg lyst til å prøve. Eg har fått med meg to husmødre som går på engelskklasse hos meg, og ei av dei har fått med seg ein student frå Nepal. Sist laurdag møttest vi for å øve. Om vi ikkje gjer det så bra, så har vi det iallfall artig! Heia Nippon, Nepal og Norge!


Monday, February 12, 2018

Nesten som i Norge

Den siste veka har vi hatt skikkeleg vinter også her i Matsue. Eg kan ikkje hugse at snøen har ligge så lenge før her. Idag hadde eg min tredje skitur langs elva rett bortanfor der eg bur. Biletet ovanfor er frå forrige måndags morgon, då eg gjekk til stasjonen. Eg var glad eg verken hadde sykkel eller trillekoffert, slik som dei på biletet.

To dagar etter då eg kom heim frå Kobe, såg det slik ut i parken eg gjekk gjennom på veg heim frå stasjonen. Ikkje så lett å setje seg å kvile på benken...

Bilen min hadde stått nokre dagar under snøen, men på torsdag fekk eg spadd og kosta såpass at bilen var køyreklar til fredag. Spade er ein reiskap eg har hatt god bruk for siste dagane. Dei små vegane blir ikkje brøyta, så det er å køyre i djup snø, som etterkvart blir sørpe, eller "bølgeblekk" når det frys. Idag var eg ute ilag med fleire av naboane og prøvde å gjere vegane litt meir køyrbare.

Torsdags morgon hadde eg store istappar framfor vindauga, og natt til fredag var vindauga frosne på innsida, men så har vi berre enkle vindaugsglas, også. Det hadde visst vore - 7 grader den natta, og det er veldig uvanleg her.
Igjen vart bibelklassa mi på føremiddag avlyst/utsett, for tredje gong, sidan fleire er redde for å køyre bil på glatt føre. Men Bible Club om kvelden gjekk som normalt, for studentane køyrer ikkje bil, heller. Vel, heilt normalt var det ikkje denne kvelden, for vi fekk besøk av ein heil gutegjeng frå bibelskulen på Fjellhaug. Dei kom seg fram med tog og buss, med Christoffer Nævdal som reiseleiar og guide. Han har vakse opp i Japan og kan språket. No er han lærar på Fjellhaug, men til hausten kjem han ilag med kone og to barn tilbake til Japan som misjonær.
 Gutane slo seg ned og slappa av medan eg laga middag til Bible Club. Christoffer sit i midten her.

Dei andre fekk plass rundt kotatsuen (varmebordet), som var ei første oppleving for dei.

Eg fekk god hjelp til å frakte maten bort til kultursenteret denne gongen, og 17 personar fekk servert karrigryte og ris.
Etter middagen hadde vi ein interessant samtale rundt temaet "Snø i Bibelen". I Jesaja 1,18 inviterer Gud oss:
    Kom, lat oss gjera opp vår sak! seier Herren.
      Om syndene dykkar er som purpur,
     skal dei bli kvite som snø,
     om dei er raude som skarlak,
       skal dei bli kvite som ull.

 Vi las om kong David som fall i synd, men som fekk bekjenne og gjere opp. Vi las m.a. Davids bøn frå Salme 51,9:
  Ta bort mi synd med isop, så eg blir rein,
    vask meg, så eg blir kvitare enn snø.

 Ei jente frå Sør-Afrika, som i år har opplevd snø for første gong, sa at for henne betyr snø også vatn, som er nødvendig for liv, og for at naturen skal spire og gro. Ho understreka etterverknaden av snøen, (after effects), som er nytt liv. 
         For lik regn og snø
          som fell frå himmelen
          og ikkje vender attende dit
          før dei har vatna jorda,
          gjort henne fruktsam og fått henne til å spira,
          gjeve såkorn til den som skal så,
          og brød til den som skal eta,
         
   
slik er mitt ord
          som går ut or min munn:
          Det vender ikkje tomt attende til meg,
          men gjer det eg vil
          og fullfører det eg sender det til.

Slik står det i Jesaja 55, 10-11.  Guds ord er forskjellig frå menneskeord. Vi får tru at det skjer noko der Guds ord blir formidla, sjølv om det kanskje ikkje spirer med ein gong.


Bible Club held framleis til i leigde lokale. Sjølv om det er eit styr kvar veke å frakte all maten dit, er det ei brukbar ordning. Vi har endå ikkje funne noko hus eg kan flytte til. Det vil seie, vi har funne, men dei vil ikkje ha samlingar med mange personar der, for det kan forstyrre naboane, så då er vi like langt. Du som ber, kan berre halde fram med det.

I går var eg til Hiruzen kyrkje for å tale. Medan eg køyrde gjennom bygda på veg til kyrkja, tenkte eg på versa vi hadde lese på Bible Club, om Guds ord som ikkje skal vende tomt tilbake. Kor mange i Hiruzen-bygda har ikkje høyrt om Jesus dei åra dei gjekk i barnehagen i kyrkja? Det er ikkje få gjennom alle dei åra misjonen dreiv barnehagen.

Eg skulle ha andakt på søndagsskulen, men ingen barn kom. Veka før var det heller ingen. Men dei to søndagsskulelærarane står på, veke etter veke, år etter år.
Ein halvtime før gudstenesta kjem det ein bil, og vi trur først det er foreldre som kjem med nokon til søndagsskulen. Men det viste seg å vere ein vaksen mann som kom heilt åleine. Det var første gong han var i denne kyrkja. Han hadde køyrt i over to timar på snøføre, vel 7 mil, frå ein plass som heiter Niimi. Til saman var vi ti personar på gudstenesta. Eg talte om Jesus som vart forklåra på fjellet. Av ein eller annan grunn er Kristi forklåringsdag ei veke seinare på den japanske kyrkjekalendaren i forhold til den norske. Her hoppar dei over fastelavn.

Neste søndag er det første søndag i faste, og då skal eg tale i Arashima. Hadde det vore ei anna tid på året, kunne eg kanskje brukt samme preika, men det kan eg ikkje denne gongen. Dessutan var den preika eg hadde i går, resirkulert av preika eg hadde på samme dag i Arashima for seks år sidan. Det betyr altså at eg må ha ein ny tale ferdig til neste søndag. I fjor talte eg i Halden første søndag i faste, så eg vurderer å bruke det manuset som mal, i ein japansk versjon.

Etter gudstenesta fekk eg meg ein god tur i snøen. Eg har gått fleire gonger på ski i Matsue, også, desse dagane, men fjellsnøen er trass alt betre. Ein mann gjekk til fots oppover, men det gjekk fortare for meg på ski. "Det var nok betre, ja!", sa han idet eg gjekk forbi han.

Det var framleis bra skiforhold i Matsue i dag, så det må nyttast så lenge det varer.

Då eg kom tilbake til hovudvegen, fekk eg sjå brøytebilen i aksjon for første gong.