Friday, August 3, 2018

Sommarminne frå Norge

I går kveld kom eg tilbake til Japan etter ein månad i Norge. Ferien varer til over helga, så no skal eg slappe av i Kobe til leiren startar på måndag.
Bortimot tre veker av ferien var eg på Sunnmøre. Det første biletet er utsikta frå Gausnestoppen, som er lett tilgjengeleg ifrå Valbøen.

 
Utsikt frå Vestre
Det vart mange turar, og besøk til slekt og venner rundt om på Sunnmøre. For ikkje å gjere forskjell på folk, tek eg ikkje med bilete av personar, men viser heller fram den fine naturen på Sunnmøre.

Utsikt frå Rødlandstua i Brusdalen
Utsikt frå Høgenakken på Lerstad

På veg til Høgsvora

På videoen nedanfor kan vi sjå utsikta frå Høgsvora i 360 grader.



Det er lov å vere lat i varmen


Det vart mykje vafler, is og bær denne sommaren. Takk til alle som tok imot meg med god servering!


På bytur
På veg til Halvardsætra
På veg ned frå Rollonhytta i Sula
På gudsteneste i Ørskog kyrkje
Kvalsvika, der mamma vaks opp


Kveldsstemning i fjøra på Tøsse
Endeleg vart det regn også i Kristiansand

Dette var berre nokre glimt ifrå ein fin ferie. Snart er det tilbake til kvardagen. For meg betyr det at eg skal vere med på ein internasjonal leir neste veke, der eg skal hjelpe til som tolk. I år er det japanarane som inviterer deltakarar frå Taiwan, Hong Kong, Finland og Norge.

Her er programmet:


Saturday, July 28, 2018

Dåp i Matsue

I fjor sommar medan eg var i Norge, vart to Bible Club-jenter døypte. Denne sommaren har det også vore dåp av ein ungdom som går på Bible Club. Det skjedde 15. juli, og også denne gongen var eg i Norge. Sjølv om eg var langt unna, har eg fått følgje med via bilete og video på Facebook. I år var det Kazu sin tur til å ta imot dåpen. Han kom første gong til Bible Club i mai i 2016, omlag ein månad før eg reiste til Norge på eitt års heimeopphald. I vitnemålet som han heldt på dåpsdagen, fortel han om kva som gjorde at han heldt fram med å komme på Bible Club, og korleis trua gradvis vaks fram i hjarta hans.
I januar i fjor skreiv han på Facebook: "Idag tok eg imot Jesus som min frelsar. Eg er så glad!" Han ville gjerne bli døypt, men foreldra sa nei. Dei sa han måtte fullføre studiane først. I mars var han ferdig med studiane, og fekk seg jobb i Matsue. Ein dag i vår fortalde han glad at no hadde foreldra gitt klarsignal til at han kunne velje sjølv, og han kunne byrje på dåpsførebuande kurs.
I starten var det maten på Bible Club som betydde mest for Kazu.


Mange venner var møtt opp på stranda ved Japanhavet. Her fortel Kazu kvifor han valde å følgje Jesus. Eg har fått det tilsendt og omsett det til norsk:


"Heilt frå eg var liten, har eg tenkt at livet mitt hadde ingenting med Gud å gjere. Gud var for meg noko fjernt, noko eg ikkje forstod. Ved nyttår brukte eg å gå i shintotemplet, men det var ikkje fordi eg trudde på ein gud, men berre som ei ytre handling. Eg tenkte også at det var ikkje noko problem i livet mitt at eg ikkje trudde på Gud. Eigentleg hadde eg eit godt liv. Eg hadde ikkje noko vanskeleg forhold til foreldra mine, tvert om, dei oppdrog meg med mykje kjærleik. Og sidan eg heilt frå barneskulen har spela fotball, hadde eg mange venner, og fotball og venner var viktigare for meg enn å tenkje på Gud.


Det var Bible Club som var grunnen til at eg byrja å tenkje på å bli ein kristen. Bible Club er ein klubb heime hos Inger, den norske misjonæren, kvar fredagskveld, der vi lærer engelsk og Bibel. Det var ein kamerat eg hadde vore på studietur til USA ilag med, som inviterte meg til Bible Club.

Eg vaks ikkje opp i ein kristen heim, og då eg høyrde dei studerte Bibelen, vart eg litt skeptisk, men eg hadde lyst til å lære meir engelsk, så difor vart eg med.


Då eg kom på Bible Club, var det veldig god atmosfære der, og eg hugsar at middagen som Inger hadde laga, var veldig god. Det var karrigryte med aubergine i. Då det var tid for bibelstudium, kom eg på gruppe ilag med Scott (engelskprofessor ved universitetet og medleiar i Bible Club). Vi snakka om teksten om då Jesus vart døypt, (Matt. 3, 13-17). Scott forklarte ivrig og underviste oss. Eg forstod ingenting av det, men det var kjekt å drikke te og prate med folk etter bibelstudiet, og sidan eg kunne ete så mykje mat eg ville for ca 20 kroner, fekk eg lyst til å komme igjen.


Den følgjande søndagen vart eg invitert til internasjonal gudsteneste i den lutherske kyrkja. Medan eg var i USA, hadde eg vore i kyrkje ein gong, og tenkte eg hadde lyst til å gå på gudsteneste igjen, så dette var ei god anledning. Eg var litt nervøs, men eg hugsar det var kjekt å synge ilag med dei andre. Medan vi drakk te etterpå, inviterte Carmella (kona til Scott) meg til den kyrkja ho går i, og søndagen etter vart eg med dit. Etter at gudstenesta var slutt, bad kyrkjemedlemmer og pastoren for meg. Det gjorde inntrykk på meg, og eg undrast: «Kvifor kan folk eg ikkje kjenner, be slik for meg?» Samtidig kjende eg at det gjorde meg glad.


Nokre månader etter at eg hadde byrja å gå på Bible Club og i kyrkja, skjedde det noko. Sykkelen min var borte. Framtil då hadde eg blitt fråstolen tre syklar ved universitetet, men ingen av dei vart funne att. Difor var eg ganske lei meg no. Akkurat då traff eg Carmella og Scott på universitetsområdet. Eg fortalde dei kva som hadde skjedd, og dei bad for sykkelen min. Eg hadde halvvegs gitt opp, men eg håpa verkeleg å få att sykkelen, så denne dagen bad eg mykje. Dagen etter då eg gjekk og rusla ilag med ein annan student etter at vi hadde ete i kantina, oppdaga eg plutseleg sykkelen min parkert ein annan plass enn der han hadde blitt stolen. Dette var berre ein liten ting, men der og då tenkte eg takknemleg, «Dette må vere Gud som har gjort!» Denne opplevinga gjorde at eg ønska å tru på Gud.


Då eg starta å gå i kyrkja og på Bible Club, forstod eg ingenting av det som stod i Bibelen, men etterkvart forstod eg at Bibelen er Guds bodskap til oss. Eg lærte også at samme kor god eit menneske kan vere, så gjer vi synd kvar dag, men samtidig lærte eg at Jesus Kristus også i dag elskar slike som oss. Eg måtte erkjenne at eg også hadde loge eller hadde misunt andre, og at eg også difor var ein syndar.


Ein dag på Bible Club var det ein kristen kamerat som sa til meg: «Jesus vil gjerne bli din venn, Kazu.» Dette står i Johannes openberring, den heilt siste boka i Bibelen. Då eg høyrde det, undra eg meg og tenkte: «Bryr verkeleg Gud seg om å bli venn med ein syndar som meg?» Samtidig kjende eg at Gud var ikkje lenger langt borte, men at han ville ha med meg å gjere.

På denne måten vart trua mi styrka ved å lære meir frå Bibelen og vere ilag med mange kristne, og eg bestemte meg for å ta imot Jesus og tru på han.


Etter at eg kom til tru på Jesus, har eg også fått meir sjølvtillit. Det er fordi eg gjennom Bibelen har lært at Gud alltid er ved sida mi, sjølv om eg ikkje kan sjå han. Dette har vore ein styrke for meg både når spelar fotball, då eg søkte på jobbar eller medan eg skreiv semesteroppgåve.

Likevel har ikkje alt vore så enkelt etter at eg byrja å tru. Eg har også opplevd mange vanskelege ting. Men i slike tider har det alltid vore mange som har støtta meg, oppmuntra og bedt for meg. Eg har fått del i ein stor rikdom. Det er nåde ifrå Gud.


Eg vil gjerne takke alle som har støtta meg, og eg vil avslutte vitnemålet mitt med takk til Gud som har leia meg på vegen hit."

Etter at Kazu har fortalt om vegen til tru, svarar han på spørsmål frå pastoren. Kazu har gått på ungdomsgudstenestene i vår lutherske kyrkje, men den kyrkja han har vald å tilhøyre, er Matsue Gospel Church.


I namnet til Faderen, Sonen og Den heilage ande


Halleluja!
 Både folk frå kyrkja og venner frå Bible Club var møtt opp. Også foreldra til Kazu var komne for å sjå dåpen. Eg spurde Kazu om dei hadde sagt noko til han. Jau, dei sa det var interessant, svarte han.

På videoen nedanfor kan også du vere vitne til dåpen. Mot slutten av videoen kan du høyre stor jubel og applaus frå land!

Takk til Haruka Sasaki for video, og til Scott Menking for bilete!
Etter å ha skifta til tørre klede, får Kazu overlevert dåpsattesten. Det er ikkje berre eit lite papir, men ein stor, stiv plakat, som han kan henge på veggen!


Det amerikanske ekteparet Carmella og Scott er mine medarbeidarar i Bible Club, og har samlingar kvar fredag også medan eg er på ferie. Dei er som åndelege foreldre for Kazu og mange andre ungdommar.

Seier de ikkje: Enno er det fire månader til grøda skal haustast inn? Men eg seier dykk: Lyft auga og sjå åkrane, korleis dei kvitnar mot hausten! Den som haustar, får løn og samlar grøde for det evige livet, så den som sår og den som haustar, kan gleda seg saman. Her gjeld ordet om at ‘éin sår og ein annan haustar’. Eg har sendt dykk ut for å hausta det de ikkje har arbeidd med. Andre har arbeidd, og de har gått inn i arbeidet dei har gjort.»
Joh. 4, 35-38

 Kva er vel Apollos? Og kva er Paulus? Tenarar som hjelpte dykk til tru! Begge gjorde vi det Herren hadde sett oss til: Eg planta, Apollos vatna, men Gud gav vekst. Så er dei ikkje noko, korkje den som plantar eller den som vatnar. Berre Gud er noko, han som gjev vekst. Den som plantar og den som vatnar, er eitt, men dei skal få løn, kvar etter sitt eige arbeid. For vi er Guds medarbeidarar; de er Guds åkerland, Guds bygning.
1. Kor. 3, 5-9 

Sunday, July 8, 2018

Misjon og mosjon

No sit eg på toget heimover frå generalforsamlinga, og har vore på reisefot i over ei veke.
Fredag 29. juni reiste eg frå Matsue til Kobe, der eg var med på eit kurs. Søndagen var eg med til Kanan kyrkje i Osaka og preika. Og så var det blitt sommarferie. Måndag kveld reiste eg frå Osaka, og landa på Gardermoen i 12-tida neste dag. Det høyrest ut som ein ganske kort og rask tur, men du må legge til dei sju timane i tidsforskjellen.
Nokre av dei første eg møtte då eg kom til NLM si generalforsamling, var kjentfolk frå Japan; ikkje mindre enn kyrkjepresidenten i VJELK og kona hans.
Under eitt av møta var det helsing frå kyrkjepresident Rei Nagata, tolka av Liv Bakke Magerøy.

Her fekk eg introdusere for japanarane ei av dei nye familiane som reiser ut til hausten; Tone og Ole Bjarne Tråsdahl og dei to gutane deira.

Det var fint å treffe mange som kjende meg. Til tider var det nesten vanskeleg å komme seg frå punkt A til B sidan eg vart stoppa undervegs av fleire. Eg hadde ei kjensle av at eg kjende nesten "halvparten" av forsamlinga. Slik er det å vere utsending. Det er godt å kjenne at det er mange som hugsar på meg, og som seier det til meg, men på den andre sida kan det vere ganske travelt å skulle vere "allemannseige". Det var godt å få setje seg ned og prate litt meir med nokre. Eit "hei, korleis har du det?" utan tid til å svare skikkeleg, er bra, men ikkje nok. Det var også godt å sitje og høyre god forkynning på norsk og synge ilag med den store forsamlinga.
På bibeltimane fekk vi god og klar forkynning utifrå Johannes' openberring. Her er forsamlinga sitt gjensvar på det vi fekk høyre. Og dette er berre ein liten forsmak på det store lovsongskoret.



Det var ganske stramt program, med møte, forhandlingar og seminar, men laurdagen vart annleis med meir fri. Eg gjekk glipp av fleire seminar som eg kunne tenkt meg å få med meg, men det går ikkje an å få med alt uansett. I går ettermiddag hadde vi Japansamling i skuggen av eit tre. Typisk japansk å søkje til skuggen? Dei japanske gjestane var allereie reist til Finland for å vere med på 50-årsjubileum for eit finsk misjonsselskap, men vi var mange norske "japanarar", både tidlegare, noverande og komande misjonærar.


Astrid og Bård Hauge er av veteranane, som reiser ut igjen til hausten. Bård skal ta over stillinga som stedlig representant etter Liv Bakke Magerøy.
Vi hadde ei stund med presentasjon og prat, og avslutta med å be for Japan, som har opplevd endå ein katastrofe, med mykje regn og jordras som har tatt mange liv. På Austlandet ber dei no om regn, men i Japan har dei hatt for mykje. Idag har det heldigvis slutta å regne i Japan, men dødstala stig etterkvart som sakna blir funne.
Her kan du lese meir om katastrofen.
http://www.nlm.no/nlm/internasjonalt/japan/nyheter/kraftig-uvaer-og-oedeleggelser-i-japan

(Oppdatering: Pr 9. juli er talet på omkomne oppe i 110.)
Seinare på ettermiddagen var det misjonsløp, som eg hadde gledd meg til lenge.
 Etter nesten to veker utan noko særleg mosjon, var det godt å røre på seg igjen. Men det var hardare for føtene enn eg hadde rekna med. Over 300 store og små var med og sprang, medan endå fleire sponsa og heia. Til saman vart resultatet omtrent 974.000 kroner. Mine sponsorar sørga for 8.500 kroner av det.

Idag føremiddag var det misjonærvigsle, og etter middagen er folk klare til å reise heim.

Og her er reisefølgjet mitt heimover. No sit vi altså på toget og nærmar oss Åndalsnes.

Fram til 28. juli blir eg på Sunnmøre, og eg prioriterer å treffe venner og slekt som ikkje var på GF.
Så ta gjerne kontakt, anten på Messenger eller sms. Tlf som før: 90404124.





Monday, June 18, 2018

Kraftig jordskjelv i Osaka

Rett før kl 8.00 i dag kjende eg eit lite rykk, og tenkte det var eit nytt etterskjelv i Oda, men denne gongen var det eit stort skjelv i Osaka. Det er ganske langt unna, men det merkast også her, med styrke 2 på den japanske skalaen frå 1 til 7. I Osaka var det svak 6, og på Richters skala M 6.1.

Eg har vore i kontakt med venner i Osaka, og ingen av dei var blitt skada. Men skummelt er det likevel. Ikkje minst no når det er blitt kveld og mørkt. Du som ber for Japan, må gjerne hugse på alle som er redde i kveld og i dagane framover. Det blir sagt at det er 10-20 % sjanse for eit like stort skjelv i løpet av den komande veka.

Kari Opperud har skrive meir utførleg på NLM si heimeside. Der finn du informasjon om misjonærar, japanske medarbeidarar og kyrkjelydar.

Klikk på lenkja nedanfor!

http://www.nlm.no/nlm/internasjonalt/japan/nyheter/kraftig-jordskjelv-i-osaka

Thursday, June 7, 2018

Ein heilt vanleg fredagskveld i Matsue


Her finn du ein stemningsrapport frå ein kveld på Bible Club. Denne artikkelen vart lagt ut på nlm.no idag. Klikk på lenkja nedanfor og les heile teksten:
Fem på Bible Club

Du kan lese meir om Japan på nlm.no denne månaden. Ein ny film kan du også finne der.

Monday, June 4, 2018

Engasjerte ungdommar


Halleluja!
          Lovsyng Gud i hans heilagdom!
          Lov han i hans mektige himmelkvelv.

         
   
 2 Lov han for hans storverk.
          Lov han for hans store velde.
         
   
 3 Lov han med gjallande horn.
          Lov han med harpe og lyre.
         
   
 4 Lov han med trommer og dans.
          Lov han med strengespel og fløyte.
         
   
 5 Lov han til tonande symbalar.
          Lov han med ljomande symbalar!
         
   
 6 Alt som har ande, skal lova Herren.
          Halleluja!

     (Salme 150)

 Eg har fått med mange medhjelparar til dei internasjonale gudstenestene. Framtil i vår har eg for det meste bestemt alt sjølv, og så funne folk til å gjennomføre "mitt" program, men det er dårleg leiartrening. Så i starten av mai inviterte eg nokre kristne ungdommar, både japanarar og utlendingar, til ein planleggingskomite. Biletet ovanfor viser dei som kom på første planleggingsmøtet.

Foto: Scott Menking
 Denne studenten frå Sør-Afrika leia gudstenesta for første gong. Ungdommane fekk også ansvar for songane, og to nye vart med i lovsongsgruppa, ei på gitar og ein på trombone. Og ei jente som har spela trompet, ville spørje mora om å sende henne instrumentet. Så dette ballar på seg. Eg håper vi klarer å organisere det slik at dei som vil, får vere med, og samtidig at vi får øve nok på samspel.
 
Foto: Scott Menking


Foto: Scott Menking
Det var fleire nye som kom på gudstenesta den 27. mai, både kristne og ikkje-kristne. I går kveld hadde vi komitemøte igjen, med evaluering og planlegging av neste gudsteneste den 17. juni.
Mi utfordring er å våge å gi ansvar, og så samle trådane. Det er fint å ha mange som vil vere med å spele instrument, men ei utfordring er framleis å ha nokon som kan vere gode forsongarar, og så hadde det vore kjekt om det dukka opp ein pianist, også.

Også på Bible Club har vi engasjerte ungdommar. Sist fredag hadde vi om den samaritanske kvinna som møtte Jesus og som forstod at Jesus var Messias. Det sette fart i henne, og ho sette igjen vasskrukka og sprang inn i byen og sa:

«Kom, så skal de få sjå ein mann som har sagt meg alt det eg har gjort! Kan han vera Messias?»  
Då gjekk dei ut av byen og kom til han. 
Joh. 4, 29-30

På videoen nedanfor kan de sjå og høyre mange samtalar mellom kvinna og Jesus:


Engasjerte ungdommar som møter opp veke etter veke for å lære meir om Bibelen og Jesus!

 I juni er Japan månedens misjonsfelt, og derfor blir det ekstra mykje Japanstoff på nlm.no og i Utsyn i løpet av juni. Det er allereie lagt ut artiklar og ein video, og denne torsdagen kjem truleg eit intervju eg har gjort med ungdommar på Bible Club. Så følg med!


 

Tuesday, May 29, 2018

Pinse i storbyen

Pinseaftan reiste eg med bussen til Osaka for å vere talar på gudstenestene på pinsedag. Kita-Osaka kyrkje feirar 50 år i år, og har invitert nokre av oss som har hatt tilknytning til kyrkjelyden til å tale på gudsteneste utover i jubileumsåret. Eg var så heldig å få vere gjestetalar på sjølve pinsedagen!

På biletet over er det folk frå kyrkjelyden ilag med engelskelevar. Lærarar frå organisasjonen Japan Mission har i mange år kome og undervist i engelsk, medan folk frå kyrkja har hatt andakt på japansk. Framleis er det ei slik klasse på laurdagane. Dei åra eg var i Kita-Osaka, frå 1998 til 2004, var eg med og hadde andakter, og på søndagsmorgon før gudstenesta hadde eg engelsk bibelstudium med fleire av dei. Det var kjekt å treffe dei att. Fleire hadde eg ikkje sett på 14 år!
Her er nokre av dei som gjekk i engelskklasse for vaksne. Jenta til høgre i biletet var med i ei av barneklassene eg hadde. No går ho siste året ved universitetet. Mora kom og var med også på gudstenesta, medan dottera hadde jobb fram til lunsj, og kom og var med oss vidare.

Mor og dotter framfor kyrkja. Kita-Osaka kyrkje har ikkje eige kyrkjebygg, men har kyrkjelokale i første etasje i ei blokk. Sjølv budde eg i 10. etasje i samme blokka dei seks åra eg var her.

For å få litt dimensjon på det, så tek eg med eit oversiktsbilete. Blokka er den kvite, smale blokka med grønt tak under pila. Her finn du altså Kita-Osaka Lutherske Kyrkje.

Programmet for dagen. Tema for talen min var "Gud snakkar vårt språk!" med tekst frå Apg. 2. Etter lunsj hadde vi mimrestund, der eg viste bilete og fortalde minne frå tida mi i Osaka.
Her fortel eg om den japanske studenten som kom tilbake frå sommarferie i Norge og vart med det kristne studentlaget ved universitetet og byrja på dåpskurs. Han vart døypt i påska året etter.

Eg fortalde også om Yoko, som gjennom engelskundervisning kom i kontakt med kyrkja og vart ein kristen i den tida eg var der. Då det etterpå vart gitt "ordet fritt", tok ho utfordringa og delte fleire minne, også ting som eg hadde gløymt.
Ei yngre søster hadde gått i engelskklasse hos Kari Opperud omtrent tjue år før Yoko kom og spurde om vi framleis underviste i engelsk. No har søstra byrja å kome på kveldsgudsteneste, og skal snart starte med katekismeundervisning.
Ilag med engelskelevar

Etter programmet var slutt på ettermiddag, gjekk nokre og hadde kaffi med Yoko, medan eg gjekk ein luftetur for meg sjølv i parken ved elva, der eg ofte gjekk tur for å kople av på ein travel søndag.


Etter middag hos Yoko var eg tilbake i kyrkja og talte for andre gong.

Tidlegare Indonesia-misjonær og no pensjonert pastor Hirano vart så inspirert at han spurde om å få kome med eit vitnemål etter gudstenesta. Her fortel han om kyrkjevekst i Indonesia.

Det var kjekt å treffe igjen både tidlegare medarbeidar, kyrkjemedlemmer og engelskelevar som enno ikkje er blitt kristne. Guds rike er framleis i vekst. Ein dag skal vi få sjå fruktene, slik Johannes fekk sjå det:
"Deretter såg eg ein flokk så stor at ingen kunne telja han, av alle folkeslag og ætter, av alle folk og tungemål." Joh.op.7, 9a. Men for at dei skal bli med i lovsongskoret i himlen, må dei først få oppleve at Gud snakkar deira språk. Det er vår utfordring!

Som avslutning i dag tek eg med nokre glimt frå dagen derpå, - ein nydeleg 2. pinsedag, som er ein heilt vanleg måndag her i landet. Ei veninne tok meg med på ein svipptur til ein rosepark i Kyoto. Vi rakk akkurat toget tilbake til Osaka, så eg rakk å ta ut bagasjen frå oppbevaringsboksen og gå til bussterminalen.